vellico , āvī, ātum, āre (Intens. v. vello), ... ... , I) eig.: a) leb. Wesen: cornix astat; ea volturios duo vicissim vellicat (rupft u. = foppt), Plaut. most. 834: ...
sagācitās , ātis, f. (sagax), die Kraft, leicht zu ... ... narium, Cic.: so auch canum, Plin.: vincit idem sagacitate odorandi canes et volturios, Apul. – b) die Empfindsamkeit anderer Sinne, sensuum, ...
iacio , iēcī, iactum, ere (zu griech. ιημι = ... ... , ut rectus assistat, Cic.: prägn., einen Wurf werfen, iacit volturios quattuor, Plaut. Curc. 357: tu male iactato, tu male iacta dato, ...
vulturius (volturius), iī, m., der Geier, Stoßvogel, ... ... den vier tesserae, der Geierwurf (viell. = canis), iacit volturios quattuor, Plaut. Curc. 357. – / Nbf. vulturus, Enn. ...