apoclētī , ōrum, m. (ἀπόκλητοι), die Mitglieder des ständigen Ausschusses des ätolischen Bundes, der ständige Ausschuß, Liv. 35, 34, 2: 36, 28, 8 u.a. (das. ...
Dioclētiānus , ī, m., vollst. C. Valerius Diocletianus ... ... Caes. 39 sqq. Eutr. 9, 19 sqq. – Dav. Dioclētiānus , a, um, diokletianisch, des Diokletian, thermae, Treb. Poll. XXX tyr. 21, ...
Iovius , a, um (Iovis) = Iovialis, ... ... 72. – dah. Iovius , iī, m., Beiname des Kaisers Diokletian. – dav. Iovia cohors, die Ehrenlegion Diokletians, Claud. b. Gild. 418: u. dies. Ioviānī, ōrum ...
Damascus , ī, f. (Δαμασκός), die uralte, durch Obstbau (Pflaumen, Terebinthen), seit Diokletian durch ihre Waffenfabriken berühmte Hauptstadt von Cölesyrien, am Chrysorrhoas (j. Barbines od. ...
Bacaudae , ārum, m. (= rebelles), das Landvolk in Gallien, das sich unter Diokletian u. Maximian empörte u. langwierige Unruhen erregte, Aur. Vict. Caes. 39, 17. Eutr. 9, 20 (dazu Tzschucke S. 706 f. ausführl.). Hier. ...
ducēnārius , a, um (duceni), zweihundert enthaltend, pondus, ... ... Kleinigkeiten, etwa »Bagatellenrichter«, (vgl. O. Hirschfeld, Die kaiserl. Verwaltungsbeamten bis auf Diocletian. 2. Aufl. Leipzig 1905. S. 433 f.), Suet. Aug. ...
Stratoclēs , is, Akk. ea, m. (Στρατοκλης), ein berühmter Schauspieler ... ... Iuven. 3, 99. Quint. 11, 3, 178. – / Genet. Stratocletis angef. bei Charis. 132, 10.
Spartiānus , ī, m., Aelius, ein röm. Geschichtschreiber aus Diokletians Zeit, einer der Scriptores historiae Augustae. Vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter. 6 § 392, 5.
Augustamnica , ae, f. (Augustus u. amnis), Name des öftlichen Teils von Ägypten seit Diokletian, Amm. 22, 16, 1. Cod. Theod. 1, 14, 1 u. 4, 12, 9.
... . 2, 95. – Dav. Polyclētīus u. Polyclētēus , a, um (*Πολυ ... ... ;ιτειος), polykletëisch, des Polykletus, pectus Polycletium, Cornif. rhet. 4, 9: caelum Polycleteum, Stat. silv. 2 ...
1. creo , āvī, ātum, āre (vgl. cresco, ... ... Ancum Marcium regem populus creavit, Liv.: dictatorem Albani Mettium Fufetium creant, Liv.: exercitus Diocletianum imperatorem creavit, Eutr. – augur creatus (est) L. Quinctius Flaminius, decemvir ...
nōlo , nōluī, nōlle (ne u. volo), I) ... ... putare, laß dir nicht beigehen zu glauben = glaube ja nicht, Cic.: Diocletiane, iocari noli! Vopisc.: nolite existimare, glaubt ja nicht, Cic.: nolitote ...
iocor , ātus sum, ārī (iocus), I) intr. scherzen ... ... iocetur, mag scherzen, wie er will, Cic.: iocari me putas? Cic.: Diocletiane, iocari noli! Vopisc.: scurriliter iocatus, Iustin.: me appellabat iocans, Cic.: ...
2. dē-ligo , lēgī, lēctum, ere (de u. ... ... d.i. einem Ausschuß, Cic.: delecti Aetolorum, der engere Ausschuß (= apocleti, w. s.), Liv. – als milit. t. t., ...
Periclēs , is u. ī, Akk. em u. ēn u. eā, m. (Περ ... ... Vok. Pericle, Cic. de off. 1, 144. – / Genet. Pericletis angef. bei Charis. 132, 10.
sanguinārius , a, um (sanguis), I) zum Blute gehörig, ... ... ac ferae et s. gentes, Hieron.: s. sententia, Plin. ep.: temeritas Diocletiani, Eutr.: Tarquinius Superbus nuntium illum saevum atque sanguinarium filio remisit ex horto, ...
Asclēpiodotus , ī, m. (Ἀσκληπι ... ... ann. 16, 33. – II) ein Historiker, Verf. einer Biographie des Diokletian, Vopisc. Aurel. 44, 2 sq.; Prob. 22, 3.