ad-vīvo , vīxī, ere, das Leben fortsetzen, ... ... Ios. 4, 14: m. Dat., dic mihi, omnibus natis mater advivit? Tert. adv. Marc. 4, 19: cuius imperii annis vix potest advivi, Vopisc. Prob. 22, 4.
āctīvē , Adv. (activus), als ein Aktivum, aktiv (Ggstz. passive), verbum act. dicere, ponere, spät. Gramm.
Achīvi u. Achīvus , s. Achaeī no. II, 7.
abūsīvē , Adv. (abusivus), I) durch uneigentlichen Gebrauch, uneigentlich, katachrestisch (Ggstz. proprie), Quint. u.a. – II) nicht recht im Ernst, nur so leichthin, Amm. 24, 4, 19.
āctīvus , a, um (ago), I) ... ... .i. die praktische (Ggstz. contemplativa), Sen.: pars (Ggstz. spectativa), Quint.: elementum (Ggstz. ... ... Lact. – II) eine Tätigkeit bezeichnend, aktiv (Ggstz. passivus), verbum, coniunctio, significatio od. ...
1. aestīvo , āvi, ātum, āre (aestivus), den Sommer wo zubringen ... ... , Plin.: abigere greges in Samnium aestivatum, Varr. – b) v. Menschen, Reatina rura, ubi aestivare consueverat, Suet.: Latiis aestivat in oris? Stat.
aestīvē , Adv. (aestivus), sommerlich, viaticati hercle admodum aestive sumus, wir sind gar zu sommerlich mit Reisegeld ausgestattet, d.h. wir haben nicht gar viel R., Plaut. Men. 255.
arcīvus , a, um (arceo) = κωλυτικός, zum Verhindern geeignet, Gloss. II, 357, 32.
ācrivōx , vōcis (acer u. vox), von scharfer Stimme, kreischend, *Arnob. 3, 14.
2. aestīvō , Adv. (aestivus), zur Sommerzeit, Apul. de mund. 11.
aestīvus , a, um (aestas), ... ... nox, Hor. u. Liv.: feriae, Gell.: sol, Verg.: aestivus solis occasus (Ggstz. hibernus solis ortus), Liv.: avis, Zugvogel, Liv.: animalia, Flöhe, Wanzen u. ...
acclīvis , e (ad clivum), bergan sich erhebend, ... ... ] et rectae prope rupes), Liv.: per acclive iugum (Ggstz. in aequo), Tac. – / Nbf. acclivus, a, um, wie acclivus limes, Ov. met. ...
abūsīvus , a, um (abutor), uneigentlich (Ggstz. proprius), appellatio, Auct. pan. Const. Aug. 4, 3: sermones, ... ... 1. praef. § 14: nomina, Consent. 341, 2. Vgl. Wölfflins Archiv 7, 423 f.
auctīvus , a, um (augeo), zum Vermehren ( Vergrößern ) geeignet, vermehrend, vergrößernd (Ggstz. minutivus), Fortunat. art. rhet. 3, 20. Diom. 417, 19. Dosith. ...
adoptīvē , Adv. (adoptivus), adoptiv, per filium, Iren. 4, 20, 5.
ambivium , ī, n. (ambi u. via), der Doppelweg, Kreuzweg, Varr. sat. Men. 276.
acclīvus , a, um, s. acclīvis /.
adoptīvus , a, um (adopto), a) zur Adoption ... ... durch Adoption angenommen (Ggstz. gentile), Suet. – subst., adoptīvus, ī. m. (sc. filius), der Adoptivsohn, Oros. 5, 15. § 3 Z. – ...
abortīvus , a, um (abortus) zur zu frühen Geburt ... ... abtreibend, Plin.: dah. subst. abortivum, ī, n. (sc. medicamentum), ein Abtreibungsmittel, Iuven. 6, 368. – c) ovum abortivum, mit vor der ...
annūtīvus (adnūtīvus), a, um (annuo) = κατωμοτικός, bejahend, bekräftigend, Gloss. II, 8, 24. Vgl. annutativus.
Buchempfehlung
Anders als in seinen früheren, naturalistischen Stücken, widmet sich Schnitzler in seinem einsamen Weg dem sozialpsychologischen Problem menschlicher Kommunikation. Die Schicksale der Familie des Kunstprofessors Wegrat, des alten Malers Julian Fichtner und des sterbenskranken Dichters Stephan von Sala sind in Wien um 1900 tragisch miteinander verwoben und enden schließlich alle in der Einsamkeit.
70 Seiten, 4.80 Euro