globo , (āvī), ātum, āre (globus), I) runden, medial globari, sich runden, ... ... globata, Plin. – II) zu einem Haufen versammeln, globari, sich zusammenhäufen, sich in einen Haufen versammeln ...
... nubium, Tac. u. Amm.: globi nivium, Macr.: crinium globi, Haarwulste, Apul.: globi sanguinis de corpore eius destillabant, Augustin ... ... circumstans consulis corpus, Liv.: firmatae stationes densioribus globis, Tac.: quā globus ille virûm densissimus urget, Verg. – b ...
colobus (a), um (κολοβός), verstümmelt, verkürzt, versus, pes, dem eine Silbe fehlt = catalectus, Gramm.: metrum, Gramm.
globeus , a, um (globus), kugelrund, forma, Chalcid. Tim. 75.
... Perf., corpuscula (vaporis) inter se conglobata, Lucr.: apes ut uvae conglobatae, Varr.: astra nixu suo conglobata, Cic.: terra solida et globosa et undique ipsa in sese nutibus suis conglobata, Cic.: conglobatus homo in semet, Plin.: u. figura ...
globulus , ī, m. (Demin. v. globus), das Kügelchen, I) im allg., Plin. ... ... . r. 79. Varro LL. 5, 107: bildl., melliti verborum globuli, schön gerundete Perioden, Petron. 1 ...
colobium , ī, n. (κολόβιον), ... ... 1, 5. Serv. Verg. Aen. 9, 616. – Nbf. colobum , ī, n., Cod. Theod. 14, 10, 1.
globōsus , a, am (globus), kugelförmig, kugelrund, mundus, terra, Cic.: stellae gl. et rotundae, Cic.: saxum, Liv.: aquae superficies, gekrümmte, Chalcid. Tim. 62.
globātim , Adv. (globo), klumpenweise, haufenweise, Amm. 27, 9, 6. Gloss. IV, 84, 3 gregatim glouatim.
colobicus , ī, m. (κολοβικός), der Verstümmelte, *Firm. math. 3, 12, 13.
cocolobis ( cocolubis ), is, f., s. coccolobis.
holobērus , s. holovērus.
... 7, 214: Nbf. Sing. Allobrogus u. Allobrogēs , Prob. 124, 9 u. ... ... – Dav. A) Allobrogicus , a, um, allobrogisch, vinum, Cels.: vitis, ... ... Iuven. 8, 13 ( wo Allobrogici, die Allobrogiker = die Fabier, u. insbes. der genannte ...
globōsitās , ātis, f. (globosus), die kugelrunde Gestalt, die Kugelgestalt, terrae, Macr. somn. Scip. 1, 15, 16 u.a.: lunaris, Macr. somn. Scip. 1, 19, 23. – u. die Krümmung, ...
coccolobis , bis, Akk. bem u. bin. f., hispanischer Name für die sonst basilica genannte Rebensorte, Col. 3, 2, 19 (wo Akk. -bem). Plin. 14, 30 (wo Akk. -bin).
conglobātio , ōnis, f. (conglobo), I) das Zusammenballen, c. ignium, Sen. nat. qu. 1, 15, 4: c. illa (nubium), ibid. 5, 12, 5: congregatio et c. minutissimarum guttarum, Augustin. gen. ad ...
cōlobathron , ī, n. (κωλόβαθρον), die Stelze, Not. Tir. 107, 67 (wo falsch colobrata).
conglobātim , Adv. (conglobo), massenhaft, Augustin. conf. 7, 7, 11.
calōbatārius , ī, m. = σχοινοβάτης, der Seiltänzer, Gloss.
circumglobātus , a, um (circum u. globo), um etw. zusammengerollt, animalia circumglobata escae saepe extrahuntur, v. kleinen Insekten, Plin. 9, 154.
Buchempfehlung
Anselm vertritt die Satisfaktionslehre, nach der der Tod Jesu ein nötiges Opfer war, um Gottes Ehrverletzung durch den Sündenfall des Menschen zu sühnen. Nur Gott selbst war groß genug, das Opfer den menschlichen Sündenfall überwiegen zu lassen, daher musste Gott Mensch werden und sündenlos sterben.
86 Seiten, 5.80 Euro