opāco , āvī, ātum, āre (opacus), mit Schatten bedecken, beschatten, ... ... poet. übtr. = bedecken, lanugo opacat genas, Pacuv. tr. fr.: opacat tempora pinus, Sil. – II) übtr., verdunkeln, ...
opācus , a, um, schattig, I) ... ... .: collis antiquā cupresso nemorosus et opacus, Plin. ep.: locus densiore umbrā opacior, Plin. ep. 5, ... ... – neutr. subst., in opaco, im Schatten, Plin.: per opaca locorum, schattige Gegenden, ...
topāzos u. - us , ī, f. (τ ... ... 10 u.a. – topāzion , iī, n. (τοπάζιο ... ... serm. 16. no. 41 u. 42 (Nom. topazion lapis). Isid. orig. 16, 7, 9 (wo ...
drōpaco , āre (δρωπακίζω), durch eine Pechmütze die Haare (bes. die Grindköpfiger) ausziehen, Th. Prisc. 4, 1.
topāzus , a, um (topazos), aus Topasen bestehend, armilla, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 454.
in-opāco , āre, beschatten, Colum. 8, 15, 4.
opācitās , ātis, f. (opacus), die Beschattung, der Schatten, ramorum, Sen ... ... (Ggstz. apricitas), Iustin. 36, 3, 5: Plur., opacitates nemorum, Augustin. de civ. dei 22, 24, 5. p. ...
tōfāceus u. tōfācius , a, um (tofus), tuffsteinartig, Form -aceus, Plin. 17, 43: Form -acius, Pallad. 9, 9, 2 (mit der Variante toficius).
per-opācus , a, um, sehr schattig, spelunca, Lact. 1, 22, 2.
drōpacista , ae, m., einer, der die Haare (bes. Grindköpfiger) durch eine Pechmütze auszieht, Schol. Iuven. 13, 151.
drōpacātor , ōris, m. (dropaco) = dropacista (w.s.), Corp. inscr. Lat. 6, 10229.
topāziacus , a, um, topasisch, lapilli, Ven. Fort. carm. 8, 6, 273.
teutlophacē , ēs, f. (τευτλοφακ ... ... Cael. Aur. de morb. acut. 1, 15, 127. – Nbf. seutlophacē, ēs, f. (σευτλοφακ ...
drōpacismus , ī, m. (δρωπακισμός), das Ausziehen der Haare (bes. Grindköpfiger) durch eine Pechmütze, Cael. Aur. chron. 2, 6, 93.
seutlophācē , ēs, f., s. teutlophacē.
scēnofactōrius , a, um (σκηνος u. facio), zur Zeltbereitung gehörig, erant autem scenofactoriae artis, sie waren aber Zeltmacher, Vulg. act. apost. 18, 3 ...
tragophacoptisana , ae, f. (τραγοφακοπτισάνη), Ptisane (Tisane) aus Weizengrütze und Linsenmehl, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 2, 33. ...
2. pando , pandī, pānsum u. passum, ere (Causat ... ... . Ov.: pennas ad solem, Verg.: aciem, Liv.: annosa brachia pandit ulmus opaca, Verg.: rosa paulatim rubescens dehiscit ac sese pandit, u. breitet sich ...
vallis (vallēs), is, f., das Tal, ... ... eig.: arta, Liv.: aversa, Liv.: concava, Ov.: condensa arboribus, Liv.: opaca, Hor.: planior patentiorque, Liv.: supina, Talwand, Talhang, Liv.: umbrosa ...
tōphus , tōphīnus , tōphāceus , tōphīcius , tōphōsus , s. tōfusetc.
Buchempfehlung
Strindbergs autobiografischer Roman beschreibt seine schwersten Jahre von 1894 bis 1896, die »Infernokrise«. Von seiner zweiten Frau, Frida Uhl, getrennt leidet der Autor in Paris unter Angstzuständen, Verfolgungswahn und hegt Selbstmordabsichten. Er unternimmt alchimistische Versuche und verfällt den mystischen Betrachtungen Emanuel Swedenborgs. Visionen und Hysterien wechseln sich ab und verwischen die Grenze zwischen Genie und Wahnsinn.
146 Seiten, 9.80 Euro