avus (archaist. avos), ī, m., der Ahn, I) eig., der Großvater, pater, avos, proavos, abavos, atavos, tritavos, Plaut.: pater, patruus, avus, proavus, atavus, Cic.: avi ...
vōs , ihr, euch, s. tū.
avos , s. avus.
aevos , ī, m., s. aevum /.
dīvos , s. dīvus /.
servos , s. servus.
clīvos , s. clīvus.
voster , tra, trum, s. vester.
cervos , s. cervus.
Vosegus (in guten Hdschrn. auch Vosagus u. in minder guten Vogesus), ī, m., ein Gebirge in Gallien, j. Vogesen, Wasgau (im Elsaß), Caes. b.G. 4, 10, 1. Plin. 16, ...
nervōsē , Adv. (nervosus), kernhaft, kräftig, mit Nachdruck, Planc. in Cic. ep.: nervosius dicere, Cic., od. aliquid disserere, Cic.
nivōsus , a, um (nix), schneereich, grando, Liv.: hiems, Liv.: locus, Colum.: Scythia, Ov.: sidus, Schnee bringend, Stat.
ūlvōsus , a, um (ulva), reich an Schilfgras, Sidon. epist. 1, 5, 4; carm. 7, 324.
sēvōsus , a, um, s. sēbōsus.
nervōsus , a, um (nervus), sehnig, muskulös, nervig ... ... puella, Lucr.: poples, Ov.: nervosius illud, d.i. mentula, Catull. 67, 27. – ... ... nervig, kernhaft (= kraftvoll, geistreich u. gedrängt), quis Aristotele nervosior, Cic. Brut. 121. – 2) ...
silvōsus , a, um (silva), I) voller Wald, ... ... 7: locus, Augustin. in psalm. 95, 5. – subst., silvōsa, ōrum, n., ... ... 3. – II) voller Holz, arbor, Vitr.: rami emicant silvosā multitudine, Plin.: im Bilde, exstirpa silvosa dumeta avaritiae, Augustin. conf. 13, 19, 24 ...
clīvōsus , a, um (clivus), abschüssig, steil ... ... via, ICt.: viae suāpte naturā clivosae, Amm. 16, 11, 8: cl. rus, an einer ... ... mit vielem Geröll, Verg. georg. 2, 212. – Bildl., clivosus trames vitae, Sil. 6, 120.
salīvōsus , a, um (saliva), I) voll Speichel, geifernd, labra, Verg. cat. 5, 29: labia, Apul apol. 59. – von Pers., viel Speichel auswerfend, aegrotans, Cael. Aur. de morb. acut. 2, ...
cavōsitās , ātis, f. (*cavosus v. cavus), die Höhlung, Tert. de anim. 55 u.a.: Plur., Tert. de pudic. 20.
aestīvōsus , a, um (aestivus), sommerwarm, loca, ... ... 18, 83 D.; 20, 22 D.: subst., in aestivoso (in sehr warmem Boden), Plin. 17, 139 D. – Superl. aestivosissimus, Plin. 34, 116 D. (aestivosissimi dies).
Buchempfehlung
Von einem Felsgipfel im Teutoburger Wald im Jahre 9 n.Chr. beobachten Barden die entscheidende Schlacht, in der Arminius der Cheruskerfürst das römische Heer vernichtet. Klopstock schrieb dieses - für ihn bezeichnende - vaterländische Weihespiel in den Jahren 1766 und 1767 in Kopenhagen, wo ihm der dänische König eine Pension gewährt hatte.
76 Seiten, 5.80 Euro