... casus adversi), Nep.: casus subiti repentinique, Suet.: casus varii, Wechselfälle, Liv. u ... ... fortunā, Cic.: evenire non temere nec casu, Cic.: sive casu sive consilio deorum, Caes.: seu ... ... casus gravissimi, Cels.: propter huiusmodi casus, Scrib.: in hoc casu, Cels. – c) das ...
1. cassus , a, um (wohl Partiz. v. ... ... Plaut.: corpus c. lumine, Lucr. – lumine cassus od. aethere cassus, des Lebens beraubt, tot, Verg. ... ... als ein Wort incassum geschr.), ins Leere, ins Blaue hinein = zwecklos, erfolglos, ...
casula , ae, f. (Demin. v. casa), ... ... c. modica, parvula, Apul.: parva casula cannulis temere contecta, Apul.: casulā contentus erat in horto suo, Plin.: videas casulas meas, mein kleines Gütchen, Petron. – b) ...
cāsūra , ae, f. (cado), das Fallen, Hinstürzen, quae (arbor) prope casuram secatur, so daß er dem F. nahe ist, Solin. 20, 7 M.
2. cāssus , s. cāsus /.
... exortus), Plin.: ortus occasusque signorum (der Himmelszeichen), Quint.: ortus occasusque lunae, Mela: solis exortus, cursus, occasus (Plur.), Cornif. ... ... Himmelsgegend, der Abend, Westen, ab occasu, Verg.: in occasum, Verg.: ad occasum habitantes, die Abendländer (Ggstz. orientis incolae ...
casubla , s. casula no. II.
Caucasus , ī, m. (Καύκασ ... ... Dav. Caucasius , a, um, kaukasisch, montes = Caucasus, Mela 1. § 109: vertex, Verg.: portae, enge Pässe zwischen dem Kaukasus u. dem Kaspischen Meere, Plin.
cāsuālis , e (casus), I) zufällig, condicio, Cod. Iust. 6, 27, ... ... 33. – II) als gramm. t. t. = den Kasus betreffend, Varr. LL. u. spät. Gramm.: verbum, ...
concāsus , ūs, m. (2. concido), das Zusammenklappen, dentium, Cael. Aur. acut. 2, 12, 85.
in-cassus , a, um, vergeblich, non incassa futura temptamina, Sulp. Sev. dial. 3, 10, 3.
incassum , s. 2. cāssusno. II.
cāsuāliter , Adv. (casualis), zufällig, Sidon. ep. 9, 11. Fulg. myth. 1, 6. p. 20, 14 H.
cassē , Adv. (cassus), vergeblich, Liv. 24, 26, 10 H. (Weißenborn in cassum).
seriēs , Akk. em, Abl. ē, f. ( ... ... .: vinculorum, Curt.: iuvenum, Reigen, Tibull. – b) bilbl.: casuum, Kasusreihe, Varro LL.: causarum, Cic.: rerum, Cic.: ser. rerum et catena ...
... (δίπτωτος), mit doppelten Kasusendungen, forma, Consent. 351, 21 (rein lat. bipertita forma ... ... 21). – subst., diptōta, ōrum, n., Nomina mit nur zwei Kasus, Diom. 309, 14. Prisc. 5, 72.
... ;τος), mit nur drei Kasusendungen, forma, Consent. 351, 22: nam neutra triptota sunt, Serv ... ... Aen. 1, 35. – subst., triptōton, ein nur drei Kasus habendes Nomen, Pompeii comm. 184, 33 K.: Plur., ...
ablātīvus , ī, m. (mit u. ohne casus) [ablatus v. aufero], der Ablativ (der sechste Kasus der lat. Deklination), Gramm.
Caucasigena , ae, m. (Caucasus u. gigno), am Kaukasus geboren, Sidon. ep. 4, 1.
nix , nivis, Genet. Plur. nivium, f. (Ν ... ... Plur. oft = Schneemassen, zuw. = Schneeflächen, nivis casus, Schneefall, Liv.: nix vetus, nova, Liv.: nix cumulata vento, ...
Buchempfehlung
»Zwar der Weise wählt nicht sein Geschicke; Doch er wendet Elend selbst zum Glücke. Fällt der Himmel, er kann Weise decken, Aber nicht schrecken.« Aus »Die Tugend« von Albrecht von Haller
130 Seiten, 7.80 Euro