... od. se oblectare, Cic.: is quicum (= quocum) familiaritas fuerat, societas erat, Cic. ... ... Abl. des Relativpron. häufig angehängt, also mecum, tecum, secum, nobiscum, vobiscum, quocum (quîcum), quācum, quocum, quibuscum; nicht selten aber auch (bei ...
Bedriacum ( auch Betriacum u. Bebriacum), ī, n., ein Flecken in Italien zwischen ... ... 161 ff.), Form Bedr., Tac. hist. 2, 23 u. 44 sq. Oros. 7, ... ... bella Bedr., Plin. – b) Bebriacus , a, um, zu Bebriakum gehörig, Prisc. 2, 43: ...
... Liv.: dies nondum decem intercesserant, cum ille necatur, Cic.: caedebatur, cum nullus gemitus audiebatur, Liv ... ... auch noch, wenn er tot ist, Cic.: quae fiunt cum maxime, was häufig noch geschieht ... ... vix a se manus continuit, Cic.: dah. quippe cum, utpote cum, zum Ausdruck einer subjektiven Ansicht ...
crocum , ī, n. u. crocus , ī, ... ... wurden, Lucr. 2, 416. Sall. hist. fr. 2, 23 (29), 2. Sen. ep. 90, 15. Spart. Hadr. 19, 5: dah. poet., crocum floresque perambulet Attae fabula, ...
Arenacum , ī, n., Kastell der Bataver in Belgika, j. Ryndern in Kleve, Tac. hist. 5, 20.
Aventicum , ī, n. (Αυάντικον), ... ... . Avenche oder Wiflisburg (in der Nähe des Murtener Sees), Tac. hist. 1, 68 sq. Amm. 15, 11, 12. Corp. inscr. ...
Mōgontiacum , ī, n., Stadt der Vangiones in Germania sup., j. Mainz, Tac. hist. 4, 15 u. 33 a. Eutr. 7, 13 ...
... Krieg, A) eig.: domesticum, Cic.: intestinum, Liv.: domesticum et intestinum, post hominum memoriam ... ... sumptuosum, Liv.: inexpiabile, Flor.: Africum, s. Āfricus: Africanum, Parthicum, transalpinum, Hispaniense, Cic.: b. Peloponnesiacum, Cic., Peloponnesium, Nep ...
... dolo, Caes.: proelio, Caes. – cum barbaro, Nep.: cum victore, Hor. u. Caes., ... ... armis cum alqo, Caes.: summis copiis cum alqo, Caes.: cum magnis legionibus parvā manu, ... ... Sex. Roscii cum tua conferetur, Cic.: vitam suam Atticam cum istac rusticana, Caecil. com. fr.: annales nostros cum scriptura ...
tmēsis , is, Akk. in, f. (τμησις), ... ... Trennung eines Wortes, die Tmesis (wie quod iudicium cum que = quodcum que iudicium), Serv. Verg. Aen. 1, 412. Pompeii comment. ...
circummūrāle , is, n. (circum u. murus), die Ummauerung, die Ringmauer, Hieron. in Isai. 8, 26, 1.
... unde sint, Varro LL. – cum mihi et pro me aliquid et in Marcum multa dicenda sint ... ... Gallos obtinere dictum est (oben gesagt ist), Caes. (vgl. Dräger Histor. Synt. Bd. 2. S ... ... § 1. – 2) sagen = antworten, a quo cum quaesisset, quo se deduci ...
... et c., Caes. u. Cic.: colloquium cum rege, Liv. – m. in (gegen) u. ... ... Caes.: quantum quaeque civitas daret Aristides delectus est qui constitueret, Nep.: constitui cum hominibus, quo die mihi Messanae praesto essent, Cic. ...
... m. bl. Dat., c. stupro cum alqo, Curt.: c. cum viro, cum aliena uxore, Quint.: coire privigno, Ov.: alieno ... ... m. Ang. mit wem? cum captiva, Curt.: conubio cum primoribus suae gentis, Curt. 2 ...
circum-eo u. circu-eo , īvī u. ... ... Gerund., quod haud ignarus erat circumitam ab Romanis eam (Hispaniam) legatis ad sollicitandos principum animos, Liv. 21, 22, 1. – ... ... – In der Vulgärspr. Fut. Akt. circumiet, Itala Isai. 28, 27.
... sie verwalten, eintreiben, beitreiben, Iudaicum fiscum acerbissime, Suet.: publicum quadragesimae in Asia, Suet. – ... ... in curia de alqa re, Suet. – cum populo, Cic.: cum populo de alqo, vor dem Volke ... ... Cic.: iniuriarum, Cic. u.a.: iniuriarum cum alqo, adulterii cum alqo, Quint. – ββ ...
... Passiv unpers., in quo scelere etiam cum multae causae convenisse unum in locum atque inter se congruere videntur, tamen ... ... die (meist parenthet.) Formeln, quod quidem magis credo (und dies ist mir das Glaublichere, Wahrscheinlichere), Cic.: quod equidem non temere ... ... .: quam trepide anxieque certaverit, quantā adversariorum aemulatione, quo metu iudicum, vix credi potest, Suet.: in obsequium ...
... Caes.: neque ullus flare ventus poterat, Caes.: cum contrarii venti flare coepissent, Ps. Quint. decl.: subito fluctibus inhorruit mare ... ... fr.: flabat adhuc eurus, Ov.: auster, qui per biduum flaverat, in Africum se vertit, Caes.: eurus, qui multos dies continenter flabat, ... ... 12, 6, 5: has ille inanes glorias cum flaret, sich mit solch eitlem Geprahle unaufhörlich breit ...
mare , is, Abl. ī, n. (gotisch marei, ahd. meri), ... ... terra, u. Ggstz. ager), I) eig.: mare Aegaeum, Cic., Hadriaticum, Caes., Ionium, Liv.: mare Oceanus, Caes. u. Tac.: mare ...
mīro , āvī, āre = miror, Pompon. ... ... 129. Corp. inscr. Lat. 3, 70–72 (wo überall miravi locum): Passiv, ut ab omnibus miraretur, Greg. Tur. hist. Franc. 2, 22 u. 3, 24: est mirata, Greg ...
Buchempfehlung
Die 1897 entstandene Komödie ließ Arthur Schnitzler 1900 in einer auf 200 Exemplare begrenzten Privatauflage drucken, das öffentliche Erscheinen hielt er für vorläufig ausgeschlossen. Und in der Tat verursachte die Uraufführung, die 1920 auf Drängen von Max Reinhardt im Berliner Kleinen Schauspielhaus stattfand, den größten Theaterskandal des 20. Jahrhunderts. Es kam zu öffentlichen Krawallen und zum Prozess gegen die Schauspieler. Schnitzler untersagte weitere Aufführungen und erst nach dem Tode seines Sohnes und Erben Heinrich kam das Stück 1982 wieder auf die Bühne. Der Reigen besteht aus zehn aneinander gereihten Dialogen zwischen einer Frau und einem Mann, die jeweils mit ihrer sexuellen Vereinigung schließen. Für den nächsten Dialog wird ein Partner ausgetauscht indem die verbleibende Figur der neuen die Hand reicht. So entsteht ein Reigen durch die gesamte Gesellschaft, der sich schließt als die letzte Figur mit der ersten in Kontakt tritt.
62 Seiten, 3.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro