1. marrubium , iī, n., Andorn, eine Pflanze, Colum. poët. 10, 256. Plin. 14, 105 u. 20, 241 sqq. Scrib. Larg. 100 u. 167.
2. Marrubium , - bius , s. Marruvium.
prasius , a, um (πράσιος), lauchgrün, subst., I) prasius, iī, m ... ... ) prasion (-ium), īī, n., eine Pflanze, weißer Andorn (Marrubium vulgare, L.), Plin. 20, 241.
chondris , is, f., eine Pflanze, der dostartige Andorn (Marrubium Pseudodictamnus, L.), Plin. 25, 92.
Marruvium (Marrubium), iī, n., alte Hauptstadt der Marser, am östl. Ufer des Lacus Fucinus, j. S. Benedetto, Sil. 8, 507. – Dav.: a) Marruvius , a, um, marruvisch, gens, die Marser, ...
melittaena , ae, f. (μελίτταινα), I) = melisphyllum, Plin. 21, 149. – II) = 2. marrubium, Ps. Apul. herb. 45.
linostrophon , ī, n. (λινόστροφον) = marrubium, eine Pflanze, Andorn, Plin. 20, 241.
2. pīnso u. pīso , ātus, āre, ... ... efficiant pisando, ut etc., Compend. Vitr. 30. p. 312, 28 Rose: marrubium pinsatum, ibid. 13. p. 59: cornu caprae pisatum, Placit. de ...