... der Marsch, iter pedestre, Landreise (Ggstz. iter maritimum), Suet., Iustin. ... ... Cic.: inter Altinum atque Concordiam iter faciens, Aur. Vict. – iter vertere, kehrt machen, umkehren ... ... insidiosum iter vitae, Sen.: quod vitae sectabor iter? Auson.: senectae iter declive, Ov.: non ...
ūtor , ūsus sum, ūtī, von etwas Gebrauch ... ... unde utatur, Ter.: habere quī utar, Cic. – 3) genießen, cibis bonis, Cels.: vino ... ... 1 2 , 589, 9: Infin. utere, Cl. Mamert. de stat. anim. 1, 3 ...
1. āter , ātra, ātrum, Adi. m. Compar. (= umbr. ... ... Händel, Hor. – Im röm. Staatsleben sind dies atri (Unheil bringende) die Tage, an ... ... böse, mens, Sil. 2, 355: Aemilia cute fusca,... sed non atra animo, Auson. parent. (XV) 7, 3 u. 5. ...
... .: spectaculum uni Crasso iucundum, ceteris non item, Cic. – huic item Menaechmo nomen est, Plaut.: ... ... in suo iure se interpellaremus, Caes. – sicut... item, Cic.: item... quemadmodum, Cic.: item... quasi, und quasi... item, Plaut. – ebenso korresp ...
Styx , Stygis u. Stygos, Akk. Stygem ... ... , um (Στύγιος), zum Styx, zur Unterwelt gehörig, stygisch, unterirdisch, palus, der See Styx, Verg. u. Lact.: Iuppiter ...
2. uter , utra, utrum, Genet. utrius, Dat ... ... est? tune an ego? Cic.: uter utri insidias fecerit, Cic.: uter utro sit prior, Hor.: ut diiudicari ... ... bes. – ε) neque uter u. nec uter = neuter, Lucr. 4, 1209 ...
1. uter , utris, Genet. Plur. utrium, m ... ... «) annimmt. Der Nom. uter steht sicher zB. Cels. 7, 18. p. 296, 36 ... ... . Gloss. II, 212, 15 u. III, 489, 53 ›uter, ἀσκός‹.
... , non leves tamen venire poenas, Liv.: atque ei, etsi nequaquam parem illius ingenio, at pro nostro tamen studio meritam gratiam debitamque referamus, Cic.: etsi non sapientissimi, at amicissimi hominis auctoritate, Cic.: cuius necis etsi non auctor, at conscius fuit, Suet. – II) ...
2. Atta , ae, m., röm. Beiname (urspr. ... ... Fest. 12, 10, u. das. Otfr. Müller. Löwe Prodr. p. 389 sq.), unter dem bes. bekannt: C. Quintius Atta, ein röm. Bühnendichter, der volkstümliche ...
Atax , tacis, m., I) ein Küstenfluß im narbon. ... ... Atacīnī, ōrum, m., die Anwohner des Atax, die Ataciner, colonia Atacinorum (j. Narbonne), Mela ... ... 2. § 81). – II) ein Dorf in der Nähe des Flusses Atax, Hier. chronic. ...
... 18, 1: korresp. mit certe, etsi, potius, tamen, nam utut erant alia, illi certe quae nunc tibi domi est consuleres, Ter. Phorm. 468: age iam, utut est, etsi est dedecori, patiar, Plaut. Bacch. 1191: utut ...
itus , ūs, m. (eo), das Gehen, ... ... der Gang, nec repentis itum cuiusviscumque animantis sentimus, Lucr.: noster itus, reditus, Cic.: vota pro ... ... inscr. Lat. 5, 6875: pro salute itus ac reditus domini nostri, Corp. inscr. Lat. 11, ...
utrō (sc. loco, v. 2. uter), ... ... von zweien ist, nescit, utro potius ruat, et ruere ardet utroque, Ov. met. 5, 166: ubi non intellegetur, utro vomer ierit, Plin. 18, 179: übtr., quae ( ...
Atys (Attys), yos, Akk. ym u. yn, Abl. ... ... Tac. ann. 4, 55, 4. – II) Stammvater der gens Atia, Verg. Aen. 5, 568. Liv. 1, 3, 8. – ...
itio , ōnis, f. (eo), das Gehen, ... ... r. r. 1, 17, 3: domum itio, Cic. de div. 1, 68 (vgl. domuitio die Stelle aus den Tragikern, in der R. 2 ebenf. domum itio liest, doch s. ...
Itys , yos, Dat. y, Akk. yn u. ym, Abl. y, m. (Ἴτυς), Sohn des Tereus u. der Prokne, von der eigenen Mutter u. deren Schwester getötet u. dem Vater zum Mahle ...
1. atta (ἄττα), Atta = Vater, lieber Vater, freundliche Anrede, urspr. der Kinder an den Vater, Paul. ex Fest. 13, 18 (in v. atavus); dann jüngerer Männer an ältere, ...
ōtis , tidis, f. (ὠτίς), eine Trappenart (wahrsch. Otis arabs, L.), Plin. 30, 131 (griech. Plin. 10, 57).
Ōtos (Othos) u. Otus (Ōthus), ī, m. (Ὦτος), einer der Alloiden (s. Alōeus unter Aloeus), Ps. Verg. cul. 233. Hyg. fab. 28. Amm. 22, 14, 3. ...
stīc , abgek. f. istic, Sedul. carm. 4, 122 Huemer.
Buchempfehlung
Diese Ausgabe fasst die vier lyrischen Sammelausgaben zu Lebzeiten, »Gedichte« (1841), »Neue Gedichte« (1850), »Lyrisches und Episches« (1855) und »Neueste Gedichte« (1870) zusammen. »Letzte Gedichte« (1895) aus dem Nachlaß vervollständigen diese Sammlung.
278 Seiten, 13.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro