īnsānio , īvī u. iī, ītum, īre (insanus ... ... – b) übtr.: insanis! als Ausruf = du bist nicht gescheit! Ter.: homo insanibat, ... ... .: in Tusculano coepi insanire, von zu großer Baulust, Cornif. rhet.: insanit statuas emendo, wie ...
... a) v. Pers. usw.: homo flagitiis insanus, Cic.: contio, Cic.: uter est insanior ... ... , Hor.: gaudia, Augustin.: cupiditas insanior, Cic. – neutr. adv. insanum, unsinnig, verzweifelt = ungeheuer, ins. magnum negotium, Plaut.: insanum bona porticus, Plaut.: ins. valde deamat, Plaut. fr.: estur ins ...
īnsānia , ae, f. (insanus), die Vernunftlosigkeit, Tollheit, I) als Krankheit, Cels. 3, 18, 2 sqq. – II) als Eigenschaft = A) das unsinnige Betragen, a) eig., ...
Arsacēs , is, Akk. ēn, m. (Ἀρσάκ ... ... 7944;ρσακίδης), einer aus der Dynastie des Arsaces, ein Arsacide, Iustin. 36, 1, 3; 38, 9 ...
sēsamum u. - on u. sīsamum ... ... 957;), der Sesam, Sesamum orientale, L., oder nach anderen Sesamum indicum, L., eine ... ... Plur. sēsama, ōrum, von einer Anzahl Pflanzen, Colum. – sesamon silvestre = cici, Plin. ...
Nasamōn , ōnis, Akk. ōna, m. (Νασαμών), der Nasamone, Plur. Nasamōnes, um, Akk. as, m. (Νασαμῶνες), die Nasamonen ...
ex-sanio , āre (ex u. sanies), etw. entjauchen, aus etw. die Jauche (Wundjauche, Salzjauche usw.) od. Unreinlichkeit übh. herausziehen, (sal aridus) exsaniat (vulnus), Cels.: exs. carnem salitam, ...
ve-sānus (vaesanus), a, um, nichts weniger als vernünftig, ... ... (Plur. ), Liv.: vires, Ov.: pontus, Prop.: fames, Verg.: Bellona vesanos morsus torquebit, Calp.: vesanum spirantes barbari, wutschnaubende, Amm.
ānsātus , a, um (ansa), mit einem Griffe ... ... Enn. ann. 155: ebenso ansatae (sc. hastae), Enn. ann. 176: dah. scherzh., quis hic ansatus ambulat, gehenkelt, d.i. beide Arme in die Seiten ...
rosālis , e (rosa), mit Kränzen ausgestattet, escae, Mahle zur ... ... 2090 (vgl. das.u. 2176 rosae et escae). – subst., rōsālia, ium, n., die jährl. Bekränzung der Gräber mit Rosen, das Rosenfest ...
casālis , e (casa no. II), zum Hof gehörig ... ... -, finis, Gromat. vet.: vinea, ibid. – subst., casālēs, ium, m. (sc. termini) u. casālia, ium, n., die Hofgrenzen, Gromat. vet.; vgl. Rudorff ...
dē-sacro (dē-secro), āvī, ātum, āre, I) eig., etwas als Heiligtum weihen, widmen, Stat. Theb. 9, 586. – II) übtr., zu irgend einem Zwecke widmen, bestimmen, chamaeleon... per singula membra desecratus, ...
ex-satio , āvī, ātum, āre, völlig sättigen, I) eig.: vino ciboque, Liv. 40, 28, 2. – II) übtr. = ganz befriedigen, zufriedenstellen, dolorem, Sil.: morte alcis exsatiari, Liv.: quorum saevitiam non mors ...
bēsālis (bēssālis), e (bes), die Zahl 8 in sich fassend, laterculi, achtzöllige, Vitr. 5, 10, 2 u. 7, 4, 2: ebenso comula, Petr. 58, 5: scutula, 8 Unzen haltend ...
vēsānia (vaesānia), ae, f. (vesanus), der Wahnsinn, die Raserei, Hor. sat. ... ... , 15. – / Plin. 35, 129 jetzt mit den besten Hdschrn. insania.
Vāsātēs , um, m. u. Vāsātae , ārum, m., eine Völkerschaft in Aquitanien, im heutigen Bazadois, Auson. parent. 24, 8 u. Amm. 15, 11, 14. – Dav. Vāsāticus , a, um, ...
rosātus , a, um (rosa), aus Rosen bereitet, mit Rosen angemacht, oleum, Rosenöl, Ser. Samm. 637. – subst., rosātum, ī, n., a) Rosenwein, Pallad. u.a. ...
dē-sanno , āre (de u. sanna) (Gloss. ›desannio, μυκτηρίζω‹), über jmd. die Nase rümpfen = jmd. verhöhnen, Porphyr. Hor. sat. 1, 6, 5.
dē-salto , āvī, ātum, āre, abtanzen, tanzend-, pantomimisch aufführen, canticum, Suet. Cal. 54, 2: Graecae libidinis fabulam, Ps. Cypr. de spect. 3: fabulosas antiquitatum libidines, ibid. 6 extr.
Aesacos u. Aesacus , ī, m. (Αἴσακος), Sohn des Priamus, Gemahl der Asterope od. Hesperia, Form -os, Ov. met. 11, 762 sqq.: Form -us, Mythogr. Lat. 2, ...
Buchempfehlung
Die Brüder Atreus und Thyest töten ihren Halbbruder Chrysippos und lassen im Streit um den Thron von Mykene keine Intrige aus. Weißes Trauerspiel aus der griechischen Mythologie ist 1765 neben der Tragödie »Die Befreiung von Theben« das erste deutschsprachige Drama in fünfhebigen Jamben.
74 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Dass das gelungen ist, zeigt Michael Holzingers Auswahl von neun Meistererzählungen aus der sogenannten Biedermeierzeit.
434 Seiten, 19.80 Euro