... ad navigia facienda, Cic.: esse usui civitati, Cic.: ne cui usui esset Romanis, Caes.: ut neque ... ... so Bedürfnis, Ter.: quando usus est, Plaut.: si quando usus esset, Cic.: urbi multitudinem, ubi usus non esset (wenn ...
1. Asia , ae, f. (Ἀσία), ... ... Aen. 1, 385: später Asia maior (im Ggstz. zu Asia minor) gen., Iustin. ... ... den Römern gewöhnlichsten Sinne, die röm. Provinz Asien, quae proprie vocatur Asia (Ἀσία ...
... .: quaevis mallem (causa) fuisset, quam ista, quam dicis, Cic.: ista, quae dicitis, Cic. – ... ... – mit tuus verb., iste tuus vates, Ov.: tuus iste frater, Petron. – / Archaist. Genet. isti, in der Verbindung isti modi, *Acc. tr. 136 ...
... A) im allg.: age asta; mane, audi, Pacuv. fr.: asta et Athenas contempla, Enn. fr.: asta, ut consuetus es puer olim ... ... jetzt Keil te artaret. – B) insbes.: a) ( wie assum) jmdm. ratend, ...
Īsis , idis, f. (Ἶσις), ägyptische ... ... Serv. Verg. georg. 3, 152: Akk. Isem, Corp. inscr. Lat. 6, 8707 (vgl. Serapem ... ... a, um (Ἰσιακός), zur Isis gehörig, isisch, coniectores, ...
ēsca , ae. f. ( zu edo), I) ... ... der Köder (vollst. esca illex, Solin. 27, 28), Ov. hal., Petron. u. Mart. – übtr., esca est meretrix, Plaut.: voluptas esca malorum, Cic., u. voluptates ...
1. Asta , ae, f. (Ἄστα), ... ... Gades, röm. Kolonie mit dem Beinamen regia, j. Mesa de Asta, Liv. 39, 21, 3. Mela, 3, 1, 4 ... ... , e, aus od. von Asta, astensisch, ager, Liv. 39, 21 ...
1. istō , Adv. (iste), I) dahin, dorthin, ... ... Briefen der Empfänger des Briefes, befindet), isto intro abire, Plaut.: isto venire, Cic.: isto proficisci, Planc. in Cic. ep.: isto excurrere, Plin. ep.: isto usque penetrasse, Plin. ep. ...
ōsus , a, um (odio), a) aktiv, ... ... zuwider, Plaut. Amph. 900: osus eum morum causā fuit, er haßte ihn, Gell. 4, 8, 3: quosdam (reges) minus aut magis osos veritatem, *Sen. suas. 1, 5 ...
ōsor , ōris, m. (odi), der Hasser ... ... ex Fest. 196, 5), uxoris. Plaut. asin. 859: mulierum, Plaut. Poen. prol. 74: sanguinis humani, Auson ... ... osores et amatores quorundam hominum deos fingere, Apul. de deo Socr. 12: osor quoque nec amicus virtutum ...
Oscī , ōrum, m., die Osker, eine Völkerschaft in Kampanien ... ... , Varro LL.: ludi, eine scherzhafte Art Schauspiele, Cic. – Adv. Oscē (altlat. Obscē), oskisch, nach Art der Osker, Fest ...
1. astu ( asty ), nur Akk. u. Abl. astū, n. (ἄσ ... ... Alc. 6, 4: in astu, quod appellatur, se conferre, Cic. de legg. 2, 5: accedere astu, Nep. Them. 4, 1: in asty et portum Piraeum ducti sunt salientes, ...
Osca , ae, f., Stadt in Hispania Tarrac., ... ... eine Art spanischer Silbermünze, die zu Oska schon vor der Römer Zeit geprägt wurde, Liv. – Plur. subst., Oscēnsēs, ium, m., die Einwohner von Oska, die Oscenser, Caes.
... m. (edo), das Essen, esus carnium, Salv. adv. avar. 2, 5: esui condi, Varro: esui dare (alci), Cels.: esui et potui esse, Gell.: lecto ... ... usuique prae se portant, Varro: esum et potum eximas, Tert.: carnium esum repudiant, Hieron.: ab ...
1. Ēsus (Hēsus), ī, m., eine Gottheit der Gallier, die mit Menschenblut versöhnt wurde u. von vielen irrig für den Mars der Römer gehalten wird, Lact. 1, 21, 3. Corp. inscr. Lat. 13, 3026 b , ...
esox , ocis, m., ein Fisch, wahrsch. der ... ... 325 lesen will; die Ausgg. isox). Sulp. Sev. dial. 2 (3), 10, 4. Paul ... ... vit. S. Mart. 5, 675. Prisc. de accent. 34. Isid. 20, 2, 30 (codd. isoce ...
āsma , atis, n. (ᾆσμα), der Gesang, das Lied, Mar. Victorin. art. gr. 4. 3, 6. p. 161, 16 K. u.a.
ēsor , ōris, m. (edo), der Esser, Verspeiser, prandiorum opimorum, Fronto de fer. Als. 3. p. 226, 10 N.
ūsia , Akk. ān, f. (ουσία), das Seiende, die Wesenheit, das Wesen, Hieron. epist. 15, 4. Chalcid. Tim. 129.
2. asia , ae, f., bei den Taurinern der Roggen (lat. secale), nach Plin. 18, 141.
Buchempfehlung
1587 erscheint anonym im Verlag des Frankfurter Druckers Johann Spies die Geschichte von Johann Georg Faust, die die Hauptquelle der späteren Faustdichtung werden wird.
94 Seiten, 6.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Dass das gelungen ist, zeigt Michael Holzingers Auswahl von neun Meistererzählungen aus der sogenannten Biedermeierzeit.
434 Seiten, 19.80 Euro