fīnītus , a, um, PAdi. (v. finio), bestimmt (Ggstz. infinitus), als gramm. t. t., Prisc. 17, 89 u.a.: Superl. finitissimus, Prisc. 17, 89. Not. Tir. 34, 62.
fīnītē , Adv. (finitus v. finio), I) mit Einschränkung, mäßig, Cic. de fin. 2, 27. – II) bestimmt (Ggstz. infinite), Gell. 14, 7, 9.
... bestimmt, I) unbegrenzt, grenzenlos, unendlich (Ggstz. finitus), 1) eig., dem Raume nach: altitudo, Cic.: ingens infinitumque pelagus, Mela: inf. materia, Cic.: mundus finitus infinito similis, Cic.: nihil cum habet extremum, infinitum sit necesse est, ...
fīnītīvus , a, um (finitus), I) die Endung betreffend, End-, litterae, Mar. Victorin. art. gr. 1, 3, 28 = 7, 17 K. – II) auf Bestimmung (Erklärung) beruhend, status, Quint.: causa, Quint.: ...
1. mora , ae, f., I) der Verzug, ... ... longa fuit medii mora temporis, eine lange Zwischenzeit verstrich, Ov.: dolor finitus est morā (mit der L. d. Z., mit der Zeit), ...
lūctus , ūs, m. (lugeo), I) appell. = die ... ... squalebat civitas, publico consilio mutatā veste, Cic.: senatus consulto diebus triginta luctus est finitus, Liv. – m. obj. Genet. (um), luctum amissae ...
spūtum , ī, n. (spuo), die Spucke, ... ... servus sputa deterget, Sen.: dolor pulmonis si neque per sputa neque per sanguinis detractionem finitus est, Cels. – II) meton.: hoc linitur sputo, mit diesem ...
conclūsio , ōnis, f. (concludo), die Verschließung ... ... , Cic. – im Zshg. gew. absol., sermo brevis et unā conclusione finitus, Quint.: post inventa c. est, Cic.: praecisae conclusiones, knappe Perioden, ...