inductor , ōris, m. (induco), I) einer, der Schläge aufzieht, der Durchprügler, Plaut. asin. 551. – II) = εμβιβαστής, der Leithund, Gloss. III, 361, 34. – III) ind. litterarum, ...
inductrīx , trīcis, f. (Femin. zu inductor), die Verleiterin, Betrügerin, Apul. de deo Socr. prol. p. 110 H. (p. 4, 7 G.).