initio , āvī, ātum, āre (initium), I) anfangen, im Passiv medial = den Anfang nehmen, ver tum initiatur, cum etc., Firm. math.: pluviā i nitiante, Pallad.: ex his initiata sunt cetera, Tert. – iurgium ...
... ducere ex alqa re, Quint.: pauca repetere ab initio, Tac.: altiore initio repetere alqd, Tac.: si non ab ultimo ... ... , anfangs, zB. quemadmodum initio senatus censuit, Cic.: iste, qui initio proditor, deinde perfuga fuit, Cic.: u. so korresp. initio... mox, Suet.: initio... mox... novissime, Suet. – inter ...
1. tractus , a, um, PAdi. (v. traho), ... ... herkommend, herstammend, entsprungen, venae a corde tractae, Cic.: sermo ab isto initio tractus, Cic. – II) in einem fortgehend, fließend, nicht holperig, ...
initiātor , ōris, m. (initio), I) der Beginner (Ggstz. consummator), Tert. adv. Marc. 4, 22. – II) der Einweiher in usw. mysteriorum dei, Hieron. Didym. de spir. scto 50.
initiātio , ōnis, f. (initio), die feierliche Begehung eines Geheimgottesdienstes, Suet. Ner. 34, 4 u. Eccl.
initiāmenta , ōrum, n. (initio), I) die Einleitung, Boëth. art. geom. p. 423, 24 Fr. – II) die Einweihung in einen Geheimdienst usw., Sen. ep. 90, 28.
in-initiātus , a, um (in u. initio), unangefangen, Claud. Mam. de stat. an. 1, 23.
2. ad (altlat. ar, w.s., urspr. ... ... auf, bis gegen, ab consulatu eius usque ad extremum tempus, Nep.: ab initio rerum Rom. usque ad P. Mucium pont. max., Cic.: ab hora ...
1. sum , fuī, esse (ein unregelmäßiges, aus Teilen zweier ... ... Zwecke haben (s. Weißenb. Liv. 3, 24, 1), quod initio conservandae libertatis atque augendae rei publicae fuerat, Sall.: frustrationem eam legis tollendae esse ...
vēr , vēris, n. (aus *vesr = griech. ... ... vere novo, in dem eben eingetretenen Fr., Verg. u. Ov.: initio veris, beim Eintritt des Fr., Suet.: u. so principio veris ...
2. dīco , dīxī, dictum, ere (indogerm. *deik, ... ... (s. Spengel Ter. Andr. 252). – ut dixi, Cic.: ut initio dixi, Cic.: ut ante dixi, ut od. quem ad modum supra ...
2. volo , voluī, velle (altind. vrnāti, er ... ... Acc., faciam, quod vultis, Cic.: nihil est mali, quod illa non ab initio filio voluerit, optaverit, Cic.: si plura velim, Hor.: quid amplius vis? ...
1. gero , gessī, gestum, ere, tragen, I ... ... haec dum Romae geruntur, vorgeht, Cic.: quid negotii geritur? Cic.: ab initio res quem ad modum gesta sit vobis exponemus, den ganzen Hergang der Sache ...
in-de , Adv. ( aus *imde von is, mit ... ... ab infantia, Plin. pan.: iam inde a principio, Cic.: iam inde ab initio, Liv.: iam inde antiquitus, Liv.: iam inde ab incunabulis, Liv.: inde ...
traho , trāxī, tractum, ere (vielleicht aus *dhragho zu ... ... – d) ableiten, herleiten, originem ab alqo, Plin.: sermonem ab initio, Cic. E) hervorziehen, herausziehen, herausbringen, 1) eig ...
aetās , ātis, f. (zsgz. aus dem alten aevitas, ... ... aetas, der Eintritt ins Leben (der Beginn der praktischen Wirksamkeit), Cic.: ab initio aetatis oder ab ineunte aetate, Cic.: a primo tempore oder a ...
2. labor , ōris, m. (zu labāre; eigentl. ... ... Krankheit, nervorum, Nervenkrankheit, Vitr.: annuus earum (apium) labor est initio veris, Colum.: mox et frumentis labor additus, ut mala culmos esset robigo, ...
annus , ī, m. (aus *atnos, gotisch athn ... ... § 866: anni tempus, Caes.: anni principium, Liv.: principio anni, Liv.: initio anni, Liv.: exitu anni, Tac.: ineunte anno, Suet.: exeunte anno, ...
careo , uī, itūrus, ēre (falisk. carefo »carebo«; ... ... , ut id, quod habuit initium, fine careat, quam ut habeat finem, quod initio careat, Lact. – II) insbes.: A) durch eigenen Willen etw ...
ūsque , Adv. (vgl. ūspiam), auf jedem Punkte, ... ... Nep.: usque dum... usque, so lange als... so lange, Ter.: et initio et nunc usque, noch jetzt, Chalcid. Tim. 43 C. – ...
Buchempfehlung
Seine naturalistische Darstellung eines Vater-Sohn Konfliktes leitet Spitteler 1898 mit einem Programm zum »Inneren Monolog« ein. Zwei Jahre später erscheint Schnitzlers »Leutnant Gustl" der als Schlüsseltext und Einführung des inneren Monologes in die deutsche Literatur gilt.
110 Seiten, 6.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro