nūgātor , oris, m. (nugor), I) der Schwätzer, Maulheld, Aufschneider, Plaut., Cic. u.a.: attrib., iste nugator libellus, Auson. Griphus (XXVII) praef. p. 127 Schenkl. – II) ...
nūgo , ōnis, m. = nugator, Apul. met. 5, 29 u. 5, 30.
nūgātrīx , trīcis, f. (Femin. zu nugator), attrib., possenhaft, läppisch, nugatrix acies, Prud. psych. 433.
nūgātōrius (altlat. naugātōrius), a, um (nugator), läppisch, wertlos, gehaltlos, ungereimt, nichtig, unnütz, boves, Varro: unguentum, Varro LL.: artes, Plaut.: argumentationis genus, Cornif. rhet.: opinio, Augustin.: cantica, Augustin.: mala nugatoriaque accusatio, Cic ...
graphicus , a, um (γραφικό ... ... , ein Original von usw., mortalis, Plaut.: servus, Plaut.: fur, nugator, Plaut. (s. Lorenz Plaut. Pseud. 497).