ōminor , ātus sum, āri (omen), I) weissagen, malo alienae quam nostrae rei publicae ominari, Cic.: om. felix faustumque imperium, Liv.: optare alci ominarique in proximum annum consulatum, Plin. ep.: om. vera de exitu Antonii, Vell.: naves ...
ōmino , āre = ominor, Pompon. com. 36.
ōminātio , ōnis, f. (ominor), die Vorbedeutung, bona, Paul. ex Fest. 88, 6.
ōminātor , ōris, m. (ominor), der Weissager, Plaut. Amph. 722.