Pān , Genet. Pānis u. Pānos, Akk. nur ... ... der Weidende), Pan, ein bes. in Arkadien heimischer Wald-, Weide- und Hirtengott, Schutzgott der zahmen u. wilden Herden, Beschützer der Jäger, ...
... . Binden dienende Rute, bes. der Weide, die Weide, 1) im allg.: a) eig., Varro ... ... 88, 7. – 2) insbes., der Setzling der Weide, Colum. 4, 30, 3. ...
salix , icis, f. (ahd. salaha, Salweide), I) die Weide, der Weidenbaum, Plaut. fr., Varro u.a. – II) meton. = Weidenruten, Prud. perist. 10, 703.
pāscor , pāstus sum, pāscī, I) fressen, äsen, weiden, 1) auf der Weide, ire pastum, Plaut.: locus, quo pastum exeant diebus apricis, Varro: simul exieris pastum cum tenero grege, Phaedr.: mula pastum missa, Hor.: pasci per ...
... pāstio , ōnis, f. (pasco), I) die Weide, Viehweide, die Fütterung, Scriptt. r. r. u.a. – II) konkr. = die Weide, der Weideplatz, Sing. bei Varro u ...
... – subst., a) pāscuum, ī, n., die Weide, Scriptt. r. r. u.a.: paucorum iugerûm pascuum, ... ... hiberna, Sen. – b) pāscua, ae, f., die Weide, das Futter, Tert. apol. ...
pāstūra , ae, f. (pasco), die Weide, Acro Hor. carm. 2, 6, 10. Pallad. 10, 8.
pābulātio , ōnis, f. (pabulor), I) die Fütterung, Weide, Varro u. Colum. – II) insbes., als milit. t. t. = das Futterholen, Furagieren, pabulatione premi, Caes.: pabulatione intercludi, Caes.: ...
pāscuālis u. synk. pāscālis , e (pascuum), auf die Weide gehend, α) Form pascualis: oves, Paul. ex Fest. 243, 5. Vulg. 3. regg. 4, 23: vitulus, Vulg. 1. regg. 28, 24. ...
pāscuōsus , a, um (pascuum), reich an Weide, zur Weide dienlich, Ps. Apul. herb. 92.
verso (vorso), āvī, ātum, āre (verto), I) frequ. ... ... herumtreiben, a) act.: α) im guten Sinne, oves (zur Weide), Verg.: currum in gramine, herumfahren, Verg. – β) im ...
ex-igo , ēgī, āctum, ere (ex u. ago), ... ... bucita (= buceta) circum antiquom oppidum, Varro LL.: pastum sues, auf die Weide treiben, Varro: e stratis corpus, emporspringen von usw., Stat.: exactus ...
pāsco , pāvī, pāstum, ere (Wurzel pā, pāt, ... ... pascere, Ov.: u. prägn. = Viehzucht treiben, Vieh auf die Weide gehen lassen, Cic. u. Colum.: bene od. ...
1. campus , ī, m. (vgl. καμπή, κάμπειν), ... ... ein flaches, ebenes Feld (wurde nicht nur bebaut oder als Weide benutzt, sondern diente auch als Ort für große Versammlungen oder zu militärischen Übungen), ...
2. saltus , ūs, m. (verwandt mit ἄλσος, ἄλτις ... ... Klappe zwei Fliegen schlagen, Plaut. Cas. 476. – b) als zur Weide benutzter Waldboden, Weideplatz, der Weidefleck, Triftfleck, ...
pāstus , ūs, m. (pasco), I) die Fütterung, A) eig.: ad pastum accedunt, Cic. – ... ... A) eig.: eius herbae, Plin. – B) meton., die Weide, Verg., Gell. u.a.
per-mūto , āvi, ātum, āre, I) gänzlich von der ... ... , Hor.: cum iecore locum, die Stelle wechseln, Plin.: pabula, die Weide wechseln (v. Nomaden), Plin. – B) machen, daß etwas mit ...
stabulum , ī, n. (sto), jeder Standort, Aufenthalt ... ... .: piscium, Colum.: apium, Bienenschauer, Colum. – poet. v. der Weide, Verg. Aen. 8, 207 u. 213. – Plur. ...
Buchempfehlung
Die beiden »Freiherren von Gemperlein« machen reichlich komplizierte Pläne, in den Stand der Ehe zu treten und verlieben sich schließlich beide in dieselbe Frau, die zu allem Überfluss auch noch verheiratet ist. Die 1875 erschienene Künstlernovelle »Ein Spätgeborener« ist der erste Prosatext mit dem die Autorin jedenfalls eine gewisse Öffentlichkeit erreicht.
78 Seiten, 5.80 Euro