2. sulcus , ī, m. (ὁλκός), die Furche ... ... sulcos (beim Schiffen), Verg.: calami sulcos, Schrift, Prud.: longo limite sulcus dat lucem, von einer feurigen Lufterscheinung, Verg. – b) der ...
1. sulcus , a, um, in der Verbindung fīcus sulca, eine unbekannte Feigenart, Colum. 5, 10, 11.
ēlix , licis, m. (elicio), eine breite u. tiefe ... ... Wurzeln der Pflanze vor zu großer Nässe zu schützen, die Wasserfurche (sulcus aquarius), der Abzugsgraben, Sing. bei Ov. met. ...
sulco , āvī, ātum, āre (sulcus), furchen, pflügen, I) eig.: humum vomere, Ov.: agros, Tibull.: campos, Sil.: absol., Colum. – II) übtr.: a) furchen, fossas, graben, Varro: serpens ...
stria , ae, f., die Riefe, die ... ... Vertiefung, rimosa, Plin. 22, 92: quā aratrum vomere striam facit, sulcus vocatur, Varro r.r. 1, 29, 3. – Insbes., a ...
aulax , acis, f. (αὖλαξ), die Furche, rein lat. sulcus, Veget. mul. 2, 28, 38.
bisulcus , a, um (bis u. sulcus), in zwei Teile gespalten, I) adi.: cauda, Plin.: lingua, Ov. (vgl. bisulcis): bisulcum aliquid ferri, Schere des Tonsor, Tert. de paen. 11. – oft ...
bisulcis , e (bis u. sulcus), zweigespalten, bis. lingua (anguis), Pacuv. tr. 229 cod.: dah. übtr., bisulci linguā, ein Doppelzüngler = ein Heuchler, Plaut. Poen. 1034. – subst., ...
alveātus , a, um (alveus), muldenförmig vertieft, sulcus, Cato r.r. 43, 1.
trisulcus , a, um (tres u. sulcus), dreifurchig, übtr. dreispitzig, dreizackig, dreifach, lingua (serpentis), Verg.: telum Iovis, Blitz, Ov.: ignes, Blitz, Ov.: ramus, Pallad.
sulca fīcus , s. 1. sulcus, a, um.
quadrisulcus , a, um (quattuor u. sulcus), vierspaltig, in vier Spitzen auslaufend, Lact. ad Stat. Theb. 3, 320.
altē , Adv. m. Compar. u. Superl. ( ... ... alte obruere celocem, Varr. fr.: ferrum haud alte in corpus descendisse, Liv.: sulcus altius impressus, Cic.: repetiti od. tracti altius gemitus, Sen. rhet. ...
longus , a, um (vgl. gotisch laggs, ahd. ... ... machina longa pedibus decem, Veget. mil.: mit in u. Akk., sulcus in quattuor pedes longus, Colum. – neutr. subst., quattuor pedes in ...
lacūna , ae, f. (eig. lacuina v. lacus ... ... ) im Boden usw.: α) übh.: quā aratrum vomere lacunam facit, sulcus vocatur, Varro r. r. 1, 29, 3: solent eadem in lacunis ...
tenuis , e (altind. tanu-s, ausgedehnt, griech. ... ... , Tiberis tenui fluens aquā, Liv.: unda, Prop. u. Ov.: sulcus, Verg. – d) dünn, wässerig (= nicht fett, nicht ...
1. varius , a, um (vario), mannigfaltig, mannigfach, ... ... oben naß und unten trocken, Colum. 2, 4, 5: so auch sulcus, Cato r.r. 61. II) übtr., der inneren Beschaffenheit nach ...
armiger , gera, gerum (arma u. gero), I) Waffen tragend, 1) die eigenen = bewaffnet ... ... Kolchis, s. armifer no. II), humus, Prop. 3, 11, 10: sulcus, Claud. laud. Stil. 1, 324.
novēnārius , a, um (novenus; vgl. Prisc. de fig ... ... .: regula, Varro LL. 9, 86. Mart. Cap. 2. § 103: sulcus, drei Fuß tief u. drei Fuß breit, Plin. 15, 77. ...
Buchempfehlung
Ein alternder Fürst besucht einen befreundeten Grafen und stellt ihm seinen bis dahin verheimlichten 17-jährigen Sohn vor. Die Mutter ist Komtesse Mizzi, die Tochter des Grafen. Ironisch distanziert beschreibt Schnitzlers Komödie die Geheimnisse, die in dieser Oberschichtengesellschaft jeder vor jedem hat.
34 Seiten, 3.80 Euro