sonāns , antis, PAdi. (sono), tönend, schallend, ... ... 13: von Worten, ut sint alia (verba) sonantiora, volltönender, Cic. part. or. ... ... litteris) aliae sunt insonae (stumme), semisonantes (Halbvokale) aliae, pars sonantes (Vokale), Apul. de mund ...
Tonāns , s. tono.
nōnānus , a, um (nona sc. legio), von der neunten Legion, miles, Tac.: dass. subst. nōnānus, ī, m., ein Neuner, Tac.
absonāns , antis (absono), von etw. abtönend, d.i. einer Sache zuwider, nec abs. a iuris ratione, Instit. 2, 25.
īnsonāns , antis (in u. sono), lautlos, vocales (Ggstz. sonae u. semisonantes), Isid. orig. 1, 4, 4 Otto.
tonanter , Adv. (tonans v. tono), unter Donner, Dracont. hexaëm. 3, 223.
cōnsonāns , antis (consono), I) eig., als gramm. t. t., ... ... subst. (verst. littera, dah. gen. fem.), der Mitlauter, Konsonant, Quint. u.a. Gramm. – II) übtr., ...
sonantius , Adv. im Compar. (sonans), volltönender, ›transdere‹ veteres sonantius quod nos lenius dicimus ›tradere‹, Donat. Ter. Phorm. prol. 2.
bonanimis , is, m., einer, der gutes Mutes ist, Gloss. II, 566, 41.
sēmisonāns , antis (semi u. sono), halbtönend, ... ... ), Apul de mund. 20. – Plur. subst., sēmisonantēs, ium, f., Halbvokale, Ter. Maur. 1054 u. 1057, wo Genet. semisonantum, Isid. orig. 1 ...
altitonāns , antis (alte u. tono), hoch oben donnernd, Iuppiter, Enn. ann. 541 V.: ders. pater, Cic. poët. de div. 1, 19: Volturnus, Lucr. 5, 744. – dass. altitonus , a, ...
resonantia , ae, f. (resono), der Widerschall, Widerhall, Vitr. 5, 3, 7.
cōnsonantia , ae, f. (consono), der Zusammenklang, Einklang, die Konsonanz, Harmonie, I) eig. (vgl. Censor. fr. 11, 1: harmonia est consonantia), absol., Vitr. 5, 5, 3 sqq. Boëth. ...
in-cōnsonāns , antis = (ἀνάρμοστος unpassend, Pompei. gramm. comm. in Donat. de barb. (V) 287, 10 K. Chalcid. Tim. 47 D. Boëth. inst. mus. 1, 10 ...
dissonantia , ae, f. (dissono), a) die Dissonanz in der Musik, Boëth. inst. mus. 1, 8 u. ö. – b) übtr., die Disharmonie, Ungleichförmigkeit, Eccl.
cōnsonanter , Adv. (consonans), übereinstimmend, harmonisch, Superl. consonantissime, Vitr. 6, 1, 6.
raucisonāns = raucisonus, Anthol. Lat. 286, 77 R.
in-cōnsonantia , ae, f. = ἀσυμφωνία, der Mangel an Einklang, der Mißklang, die Dissonanz, Prisc. 8, 4 u. Eccl.
incōnsonanter , Iren. 1, 21, 2 u. 5, 20, 1. Cassiod. in psalm. 58. Ps. Soran. qu. med. 20.
aequisonantia , ae, f. (aequus u. sono), der Gleichklang, Boëth. de music. 5, 11 u. 14.
Buchempfehlung
Die beiden »Freiherren von Gemperlein« machen reichlich komplizierte Pläne, in den Stand der Ehe zu treten und verlieben sich schließlich beide in dieselbe Frau, die zu allem Überfluss auch noch verheiratet ist. Die 1875 erschienene Künstlernovelle »Ein Spätgeborener« ist der erste Prosatext mit dem die Autorin jedenfalls eine gewisse Öffentlichkeit erreicht.
78 Seiten, 5.80 Euro