pūblicē (altlat. in Inschriften poblice), Adv. (publicus), I) (nach publicus no. I) von Staats wegen, ... ... efferri (bestattet werden), Nep. – II) (nach publicus no. II) übtr.: A) allgemein, insgesamt, ...
pūblico , āvī, ātum, āre (publicus), I) zum Staatseigentume machen, dem Staate zueignen, einziehen, konfiszieren, regnum Iubae, Caes.: bona alcis, Caes. u. Liv. epit.: privata, Cic.: pecuniam, Liv.: pecuniam regiam, Liv. epit.: ...
Pūblius , iī, m. (v. poplus = populus, d.i. ... ... . abgekürzt, wie P. Cornelius. – / P. Syrus, s. Pūblilius. – P. Vergilius Maro, s. Vergilius.
pūblica , ae, f., s. pūblicus.
... s. rēs. – acta publica, Tac. u.a. – publicos canes alere, auf ... ... § 1. – Plur., publica male redimere, Cic.: publica conducere, Hor.: societates ... ... ausgehen, Cic.: procurrere in publicum, Caes.: convivari in publico, öffentlich, Cic.: in ...
Pūblipor , ōris, m. = Publii puer (servus), Sall. hist. fr. 3, 69 (79) bei Prisc. 6, 48. Quint. 1, 4, 26. Prob. cath. 16, 18 (IV).
... . ad Att. 12, 32. § 1. – Außerdem Publius Publilius Lochius Syrus, gew. bl. Publius Syrus od. bl. Publilius od. bl. Publius gen., ein röm. Freigelassener von ... ... , 3 (18). § 8. – b) Pūblilius , publilisch, tribus, Liv. ...
Pūblicius , a, um, Name einer röm. gens, ... ... fast. 5, 288 sqq. – Dav. Pūbliciānus , a, um, publizianisch, locus P., (vermutlich) auf dem clivus Publicius, Cic. ad Att. 12, 38 ...
Pūblicola , ae, m. (nach alter Schreibart Poplicola, Poplicula, v. poplus [s. 1. populus a. A.] u. colo), der Volksverehrer, Volksfreund, ein Beiname des P. Valerius u. seiner Nachkommen, Liv. ...
pūblicānus , a, um (publicum unter publicus no. I, B, 2), zu den Staatseinkünften ... ... u.a.: Plur. publicani, deutsch auch = Zollamt, Steueramt, profiteri (deklarieren) apud publicanos, Ps. Quint. decl ...
pūblicātio , ōnis, f. (publico), I) die Einziehung in die Staatskasse, Konfiskation, bonorum ... ... flagitii, Ambr. de off. 3, 5, 29. – III) publicatio sui, die Selbstenthüllung, die Beichte, Tertull. de paenit ...
pūblicitus , Adv., (publicus) = publice, I) von Staats wegen, auf Veranstaltung des Staates, auf Kosten des Staates, öffentlich, hospitio accipi, Plaut.: alci praebere aurum, Lucil. fr.: hinc asportarier (al. deportarier), Ter. Phorm. 978 ...
pūbliciter , arch. Nbf. v. publice, Pompon. com. 27 Buecheler ( bei Non. 519, 10 codd.).
publicātor , ōris, m. (publico), der Bekanntmacher, Sidon. epist. 3, 13, 2.
ērēpūblicā als ein Wort = e re publica, Quint. 1, 5, 69 H. u. M.
rēs-pūblica , s. rēsno. II, G., Bd. 2. S. 2340.
pūblicātrīx , trīcis, f. (Femin, zu publicator), Preisgeberin, Feilbieterin, intestini decoris (der eigenen Reize), Arnob. 1, 36.
pūblicārius , iī, m. (publicus), der Veröffentlicher eines Geheimnisses, Firm. math. 3, 8.
Pūbliciānus , a, um, s. Pūblicius.
... , verderbend, ein tragisches Ende herbeiführend, coniuratio, Cic.: exitiosum esse rei publicae, Cic.: in publicum (für den Staat) exitiosi, Tac. – Otho luxu, saevitiā, audaciā rei publicae exitiosior ducebatur, Tac. hist. 2, 31. – Helena exitiosissima Priamo, ...
Buchempfehlung
Die neunzehnjährige Else erfährt in den Ferien auf dem Rückweg vom Tennisplatz vom Konkurs ihres Vaters und wird von ihrer Mutter gebeten, eine große Summe Geld von einem Geschäftsfreund des Vaters zu leihen. Dieser verlangt als Gegenleistung Ungeheuerliches. Else treibt in einem inneren Monolog einer Verzweiflungstat entgegen.
54 Seiten, 4.80 Euro