com-plāno , āvī, ātum, āre, abebnen, bodengleich machen, ... ... : locum, ICt.: viam, Vulg.: lacum replere et c., Suet.: lapis omnifariam complanatus, Apul. – bes. etwas Hohes durch Niederreißen abtragen, domum ...
com-plāco , āre, höchst friedlich und geneigt machen, sibi iudices, Tiro b. Gell. 7, 3, 13.
... später auch andere Formen, complacet, Vulg. prov. 3, 12: complaceat, Vulg. psalm. 39, 14: complacebam, Vulg. psalm. 34, 14: complacebat, Gell. 17, 9, 4: complacebit, Vulg. levit. 26, 43: complacebunt, Vulg. psalm. 48 ...
com-planto , (āvī), ātum, āre, bepflanzen, bildl., Ambros. de Abrah. 2, 11, 80 extr.: complantatus virtutibus, Ambros. ep. 42 extr.: u. so Vulg. Rom. ...
complānātio , ōnis, f. (complano), das Ebnen, übtr., resipiscentis animae, Paul. Nol. ep. 29, 2.
complānātor , ōris, m. (complano), der Ebner, Apul. poët. apol. 6.
complantātio , ōnis, f. (complanto) = καταφύτευσις, das Bepflanzen, Gloss. II, 345, 5.
Complatōnicus , ī, m., der Mitanhänger des Plato, Mitplatoniker, Sidon. epist. 4, 11, 1.
col-libēscit , libuit (collibet), es beliebt, es gefällt, Not. Tir. 22, 2. Gloss. ›placet, complacet, delectatur‹.
humilito , ātus, āre (humilis), erniedrigen, maternum genus, ... ... iustitio humilitati tot rerum apices visebantur, Amm. 29, 2, 15: quemadmodum me complanaveris humilitatis montibus et collibus cogitationum mearum. Augustin. conf. 9, 4.