exceptor , ōris, m. (excipio), der Nachschreiber, Protokollführer ... ... 6, 7. Schol. Iuven. 7, 104: in der spät. Kaiserzeit ein niederes Amt in der Hofkanzlei, Cod. Iust. 12, 19, 5. Corp. ...
dis-crēdo , ere, nicht glauben, mit Acc. od. mit Acc. u. Infin., Commodian. ... ... glauben, m. folg. Acc. u. Infin., moveri omnia non discrederes, Iul. Val. 3, 36 (22).
... nicht, Curt. – u. die Formel crederes, du würdest oder man würde (wärest du oder man zugegen gewesen) ... ... (s. Mützell Curt. 4, 10 [43], 23), zB. crederes Alexandrum inter suas necessitudines flere, Curt.: maesti (crederes victos) redeunt in castra, Liv. – im ...
iūror , ātus sum, ārī = iuro, schwören, quod ... ... er geschworen) missus est ad senatum, Cic.: si diceret iuratus, crederes, Cic.: iurato mihi crede, glaube mir auf meinen Eid, Cic. ...
in-dūco (arch. indouco, Corp. inscr. Lat. 1 ... ... mentibimur, Plaut.: alqm, ut mentiatur, Cic.: quae te causa ut provinciā tuā excederes induxit? Liv. – m. folg. Infin., tua me virtus inducit ...
vincio , vīnxī, vīnctum, īre (zu Wz. wi(n) ... ... Ov. fast. 2, 581. – E) an seine Stelle festbannen, crederes vinctos, immo potius affixos in suis haerere vestigiis, Sulp. Sev. 1 ( ...