dēfutūtus , a, um (de u. futuo), bis zur Erschöpfung genotzüchtigt, puella, Catull. 41, 1. Vgl. diffututus.
diffutūtus , a, um (dis u. futuo), durch häufigen Beischlaf geschwächt, mentula, Catull. 29, 13 (Haupt defututus, w. vgl.).
ef-futuo (ecfutuo = ex-futuo), futuī, futūtus, ere, verhuren = a) durch Unzucht erschöpfen, ecfututa latera, Catull. 6, 13: effututus ut sim, Priap. 26, 7. – b) durch Unzucht durchbringen, ...