Laurōn , ōnis, f., Stadt im tarrakon. Hispanien, in der Nähe des ... ... Flor. 3, 22, 7; 4, 2, 86. – Dav. Laurōnēnsis , e, lauronensisch, vina, Plin. 14, 71.
Aglauros , ī, f. (Ἄγλαυρος, gew. Ἄγλαυλος), Tochter des Kekrops, Ov. met. 2, 252 sqq.; 2, 710 sqq. Vgl. Hyg. fab. 166. – / Als Männername unsicher b. ...
Laurolāvīnium , iī, n., späterer Name der Stadt Lavinium (w. s.), nachdem im Zeitalter der Antonine Laurentum zu einer Stadt mit ihr vereinigt worden war, Serv. Verg. Aen. 1, 3 u. 5; 7, 59; ...
1. plecto , plexī u. plexuī, plexum, ere (π ... ... a, um, geflochten, corollae, Lucr.: flores, Catull.: corona e lauro plexa, Gell. – / Phaedr. 5, 9, 3 jetzt quo ...
ad-vēlo , āre, umhüllen, bekränzen, panno purpureo nudos umeros, Lampr. Comm. 15, 3: viridi tempora lauro, Verg. Aen. 5, 246.
in-cingo , cīnxī, cīnctum, ere, umgürten, I) ... ... medial, incingitur angue, Ov.: incincta Diana, Ov.: incincti lares, Ov.: incingere lauro, umkränze dich mit L., Ov. – II) übtr., ...
dē-vincio , vīnxī, vīnctum, īre, fest umwinden, umbinden, ... ... , festbinden, fesseln, I) eig.: devinctus fasciis, Cic.: devinctus tempora lauro, Tibull.: colla d. catenis, Sil.: opercula plumbo, Liv. – alqm ...
Laurentēs Lavīnātēs , s. Laurolāvīnium.
cingo , cīnxī, cīnctum, ere (vgl. κιγκλίς, das ... ... caput, Val. Max.: c. tempora floribus, Catull.: tempora od. comam lauro, Verg. u. Hor.: cincta ara cypresso, Ov.: cinxit (Germanicum) ...
1. corōna , ae, f. (κορών ... ... Dichterruhm, Lucr. 1, 118: u. so v. Dichterruhm, alci Delphicā lauro cingere comam, Hor.: insignem suo capiti petere coronam, Lucr. – nectere alci ...
... , Ov.: c. phaselus, Prop.: postes lauro coronati, Quint. – β) v. leb. Wesen: ... ... bekränzen, krönen, victores oleā od. oleastro Olympiae, Plin.: victores lauro Delphis, Plin.: coronari utroque certamine, Quint.: sunt eo modo multi coronati ...
currus , ūs, m. (curro), das Rennzeug (Fahrzeug), ... ... ), quem ego currum aut quam lauream cum tua laudatione conferrem? Cic.: digna res lauro, digna curru senatui visa est, Flor.: prosequar et currus utroque ab litore ...
laurus , ī, f., der Lorbeer, Lorbeerbaum, lauri ramulus, Suet.: lauri nemus, Aur. Vict.: lauri silva, Plin ... ... – laurus auch masc. (vgl. Prisc. 5, 42), substrato lauro, Pallad. 12, 22, 4.
Cecrops , opis, m. (Κέκροψ), ... ... Cekropide = a) ein weiblicher Nachkomme des Cekrops, wie dessen Tochter Aglauros, Ov. met. 2, 806: Pandions Töchter Prokne u. Philomele, ...
virēsco , ruī, ere (Inchoat. v. vireo), grün ... ... : mox (pomum) aliis virescit, ut olivae, lauri, Plin. 15, 101: lauro fores laetae virescant, Sen. Thyest. 54: cum foliorum puberum caulem videas aruisse ...
redimio , iī, ītum, īre, I) umbinden, umwinden, ... ... sinus, Plin.: poet. m. Acc. resp., redimitus tempora quercu, Verg., lauro, Tibull.: caput arundine redimitus, Vell. 2, 83, 2: ganz absol ...
Lāvīnium , iī, n., Stadt in Latium, von Äneas erbaut und seiner Gemahlin Lavinia zu Ehren so genannt, j. Pratica, Liv. 1, 1. § 11. ... ... lavinisch, Verg. – c) Lāvīnās , Lāvīnātēs , s. Laurolāvīnium.
Laurentum , ī, n., Stadt in Latium, unweit der Meeresküste, ... ... Laurenter, Varro u. Liv. – Laurens Lavinas, s. Laurolāvīnium. – β) poet. übtr., römisch, populus Laurens, Sil ...
Buchempfehlung
»Wenn die Regeln des Umgangs nicht bloß Vorschriften einer konventionellen Höflichkeit oder gar einer gefährlichen Politik sein sollen, so müssen sie auf die Lehren von den Pflichten gegründet sein, die wir allen Arten von Menschen schuldig sind, und wiederum von ihnen fordern können. – Das heißt: Ein System, dessen Grundpfeiler Moral und Weltklugheit sind, muss dabei zum Grunde liegen.« Adolph Freiherr von Knigge
276 Seiten, 9.80 Euro