mānico , āvī, āre (mane), des Morgenskommen, Vulg. Luc. 21, 38 (u.a. Eccl.). Schol. Iuven. 5, 79.
manicos , on (μανικός, ή, όν), rasend machend, Plin. 21, 179.
manicola , s. manicula.
neuras , adis, Akk. ada, f. (νευράς), I) die nervenaufregende Pflanze manicon, Plin. 21, 179 u. 25, 123. – II) die sonst poterion gen. Pflanze, Plin. 27, 122. ...
manicula (manicola), ae, f. (Demin. v. manus), I) das Händchen, Plaut. rud. 1169. Laev. fr. 15, 10 L. M. (bei Gell. 19, 7, 10). – II) übtr.: 1) ...
c eu , Adv. (zsgzg. aus *ce-ve, ... ... gleichsam wie wenn, per aperta volans, ceu liber habenis, aequora, Verg.: Germanico usque adeo obtrectavit, ut gloriosissimas victorias ceu damnosas rei publicae increparet, Suet. ...
cōram , Adv. u. Praep. ( aus con u ... ... .: c. genero meo, Cic.: c. deorum matre spectante et audiente, Augustin.: Germanico c., Tac. – coram m. folg. Genet., coram noxae, ...
Alcmān , ānis, Akk. āna, m. (Ἀλκ ... ... de cent. metr. 458, 16 u. 460, 30. u. Alcmānicon schēma , Interpr. Vergil. Aen. 6. p. 50 ed. Mai.