terminātē , Adv. (termino), bestimmt, Gromat. vet. 335, 29.
terminātio , ōnis, f. (termino), die Begrenzung, ... ... Vitr. 1, 2, 2: natura finiit terminationes eorum (tonorum) mensuris intervallorum quantitate, hat ihren Umfang ... ... das Ende, Ziel, a) übh.: continuata vox efficit terminationes non apparentes, Vitr. 5, 4, 2 ...
terminālis , e (terminus), I) zur Grenze gehörig, ... ... sat. 1, 13, 19 (Genet. Terminaliorum). Augustin. de civ. dei 7, 7. Lact. de mort. ... ... , Cod. Iust.: tuba, den Schlußdes Spieles anzeigend, Apul.: o terminalis, am Ende des ...
terminātor , ōris, m. (termino), der Abgrenzer, Augustin. de civ. dei 4, 11. p. 160, 22 D 2 .
Terminālia , ium u. iōrum, s. terminālis.
distermina , ae, f., s. dis-terminus.
1. interminātus , a, um (v. in u ... ... de nat. deor. 1, 54: interminati saeculorum cursus, Iul. Val. 1, 31 (33). v. 22: quod ei (materiae) interminata magnitudo, Apul. de dogm. Plat. 1, 5: nec ...
exterminātor , ōris, m. (extermino), I) der Vertreiber, Verjager, Hieron. epist. 127, 1. Vulg. 1. Corinth. 10, 10. Isid. 10, 87. – II) der Ausrotter, populi iniqui, Augustin. serm. ...
dēterminātio , ōnis, f. (determino), die Abgrenzung, Grenze, Gromat. vet. 244, 14 u. (Plur.) 202, 16: aether extrema ora et det. mundi, Cic. de nat. deor. 2, 101. – übtr., conclusio ...
exterminātio , ōnis, f. (extermino), I) die Verstörung, mentis, Ps. Soran. qu. med. 200. – II) die Vertreibung, Verjagung, boni, Augustin. ench. 14: iniustorum, Vulg. sap. 18, 7.
interminātio , ōnis, f. (interminor), die Androhung, Cypr. ep. 4, 4. Cod. Theod. 8, 7, 21 u. 16, 5, 18. Donat. Ter. Andr. 1, 2, 31.
dēterminātor , ōris, m. (determino), der Festsetzer, Bestimmer, Tert. de pudic. 11.
terminābilis , e (termino), begrenzbar, ermeßbar, dei fortitudo, Hieron. epist. 98, 17.
2. interminātus , a, um, s. inter-minor.
indēterminātē , Adv. (indeterminatus), unbegrenzt, unbestimmt, Boëth. Aristot. elench. soph. 3. p. 726.
disterminātor , ōris, m. (distermino), der Auseinanderscheider, axis divisor et disterminator mundi, Apul. de mundo 1.
disterminātio , ōnis, f. (distermino), die Scheidung, Abgrenzung, Gromat. vet. 66, 24.
in-dēterminātus , a, um (in u. determino), unbegrenzt, unbestimmt, agri, Cassiod. var. 3, 52, 5: übtr., genealogiae, Tert. de praescr. haer. 33: potentia, Boëth. inst. arithm. 1, 1. ...
interminābilis , e (in u. termino), unbegrenzt, unendlich, a) im Raume, Boëth. inst. arithm. 1, 1. p. 9, 24 Fr. u. 1, 24. p. 50, 2 Fr. Boëth. inst. mus. ...
dēterminābilis , e (determino), ein Ende habend, endlich, Tert. adv. Herm. 41.