panēgyricus , a, um (πανηγυ ... ... der Athener erhebt, der Panegyrikus, Cic. u. Quint. – dah. II) ... ... Lobschriften, Auson. prof. 1, 13. – subst. panēgyricus, ī, m., eine Lobrede, ein ...
paenitentia (poenitentia), ae, f. (paeniteo), die Reue, paen. sera, Phaedr.: celeris paenitentia, sed eadem sera atque inutilis, Liv.: velox ingenio mobili paenitentiae, Tac.: mit obj. Genet., paen. coepti, dicti, Quint.: gestae ...
Paraetonium , iī, n. (Παραιτ ... ... . 9, 773. – Dav. Paraetonius , a, um, parätonisch, poet. = ägyptisch, Stat., od. = afrikanisch, Sil. – subst., Paraetonium (od. -on ...
paedagōgīum , iī, n. (παιδαγωγειον), I) ein Ort, wo Knaben, die zu edleren Verrichtungen bestimmt sind (Pagen), erzogen werden, ein Pädagogium, Pageninstitut, Plin. ep. 7, 27 ...
Paraetacēnē , ēs, f. (Παραιτ ... ... 8, 1; u. Paraetacēnī , ōrum, m. (Παραιτακηνοί), die Parätacener, Plin. 6, 116.
parastatica , ae, f. (παραστατική), I) als t. t. der Architektur: a) ein viereckiger Wandpfeiler, ein Pilaster, Vitr. 5, 1, 6 u.a. Plin ...
paenultimus , a, um (paene u. ultimus), der vorletzte (Ggstz. antepaenultimus), meta, Auson. eglog. quotae Calendae sint etc. 13. p. 12 Schenkl: locus, Diom. 431, 10 u.a. Gramm. – subst., ...
parasīticus , a, um (παρασιτικός), zum Schmarotzen (Schranzen) gehörig, Schmarotzer-, ars, die Schmarotzerkunst (ἡ παρασιτική), Plaut.: periuratiunculae, Plaut.: mensa, Aug. b. Suet. in vita ...
palaestrīta , ae, m. (παλαιστρί ... ... artifices, gewandte Ringkämpfer, Amm. 15, 3, 4. – subst., palaestrīta, ae, m., der Ringer, Cic. u.a. – ...
paranymphus , ī, m. (παράνυμφος), der Brautführer, Augustin. de civ. dei 6, 9 u. 14, 18. Ps. Augustin. serm. app. 47, 1. Ven. Fort. carm ...
parastichis , idis, f. (παραστιχίς), eine Reihe Buchstaben am Anfang oder Ende der Verse, die einen besonderen Sinn geben (den Namen des Verfassers nennen usw.), das Akrostichon, Suet. gr. 6 ...
paenulārius , a, um, zur Pänula gehörig, negotiator ... ... 6366. – subst., a) paenulārius, iī, m., der Fabrikant der Pänula, Corp. inscr. Lat. 10, 1945. – b) paenulārium, iī, n., das Behältnis ...
pantagathus , ī, m. (πανταγαθός), ganz gut, I) pantagathī, ōrum, m., eine Art Glück verkündender Vögel, Lampr. Anton. Diad. 4. § 6. – II) eine Pflanze ...
paegniārius (pēgniārius), iī, m. (παίγνιον), der Aufführer von Waffenspielen, *Suet. Cal. 26, 5 (wo Ihm paegniaris). Corp. inscr. Lat. 6, 631 u. 6, ...
parabolānus , ī, m. (v. parabolus, wie secundanus v. secundus), einer von den Wagehälsen (paraboli), spät. ICt.
paraverēdus , ī, m. (vox hybr. v. παρά u. veredus), eig. das Nebenpferd, d.i. Postpferd bei besonderen Fällen, ein Extrapostpferd, Cassiod. var. 5, 39, 14 u. spät. ICt. ...
Palaephatus , ī, m. (Παλαίφατος), ein griechischer Schriftsteller (schrieb de incredibilibus), wovon Palaephatius , a, um, paläphatisch, des Paläphatus, vox, Ps. Verg. Cir. 88.
panchrēstus , a, um (πάγχρηστος), ganz-, durchaus-, zu allem gut, -nützlich, Plin. – übtr., medicamentum, Universalmittel, d.i. Geld, Cic. Verr. 3, 152.
panthērīnus , a, um (panthera), I) von Panthern, Plin. 35, 138. – II) gefleckt wie ein Panther, Plin. 13, 96. – scherzh. übtr., genus hominum, gefleckt, bunt von Schlägen, Plaut. Epid ...
parangārius , a, um (παρά u. ἀγγαρία), außer dem gewöhnlichen Spanndienste (s. angarīa), praestatio, u. subst. bl. parangaria, Nebenspanndienst, spät. ICt.
Buchempfehlung
Camilla und Maria, zwei Schwestern, die unteschiedlicher kaum sein könnten; eine begnadete Violinistin und eine hemdsärmelige Gärtnerin. Als Alfred sich in Maria verliebt, weist diese ihn ab weil sie weiß, dass Camilla ihn liebt. Die Kunst und das bürgerliche Leben. Ein Gegensatz, der Stifter zeit seines Schaffens begleitet, künstlerisch wie lebensweltlich, und in dieser Allegorie erneuten Ausdruck findet.
114 Seiten, 6.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro