Pausaniās , ae, m. (Παυσανίας), I) Sohn des Kleombrotus, Anführer der Spartaner bei Platää, 479 v. Chr., gest. 467 v. Chr., Cic. de off. 1, 76. Nep. Paus. 1 ...
per-salūto , āvi, ātum, āre, durchweg-, der Reihe nach (vom ersten bis zum letzten) begrüßen, allseitig grüßen, omnes, Cic.: deos, Phaedr.: Troianos et Achivos, Sen.: donec a toto exercitu illud ultimum (nun zum letzten ...
prōsaicus , a, um (prosa, s. 2. prōsus, a, um), prosaisch, Ven. Fort. carm. ... ... 1 u. Schol. Pers. 1, 13. – subst., prōsāicus, ī. m., der Prosaiker, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 469. ...
pausārius , iī, m. (pausa), der Vorgesetzte der Ruderknechte, der mit dem Hammer anzeigt, wann sie innehalten sollen, der Rudermeister, Sen. ep. 56, 5.
persānctē , Adv. (persanctus), sehr heilig, hoch und teuer, deierare, Ter. Hec. 771: iurare, Suet. Ner. 35, 5; Tit. 10, 2.
per-saevio , īre, sehr reißend sein, fluctibus hanc propter persaevit Caspius aestus, Prisc. perieg. 683.
prōsārius , a, um (prosa, s. 2. prōsus, a, um), prosaisch, Sidon. epist. 3, 14, 1 u. 9, 13, 2.
pessārium , iī, n. = 1. pessum, w. s., Cael. Aur. de morb. acut. 3, 18, 185. Th. Prisc. 3, 5.
per-saevus , a, um, sehr reißend, flumina, Mela 2, 5, 8 (2. § 84).
per-salsus , a, um, sehr witzig, Cic. de or. 2, 279.
passārius , falsche Lesart st. passerarius, w. s.
Parsagada , s. Pasargadae.
dē-iero (dē-iūro), āvī, ātum, āre (de u ... ... sich vermessen, clamat et deierat, Cornif. rhet.: Bacchis deierat persancte, Ter.: deier. per genium alcis (Caesaris), Sall.: deier. per manes, ...
vector , ōris, m. (veho), I) aktiv = der ... ... passiv = der Getragene, 1) in einem Schiffe, der Passagier, Cic. u.a. – u. der seefahrende Kaufmann, ...
iūstitia , ae, f. (iustus), I) subjektiv = die ... ... Billigkeitsgefühl, die Billigkeit, Aristidis (Ggstz. intemperantia Pausaniae), Nep.: iustitiam colere (üben), Cic.: iustitiam agitare, ...
abiectus , a, um, PAdj. m. Compar. u. ... ... Superl. (abicio), nur übtr.: I) nachlässig hingeworfen, wenig schwungvoll, prosaisch, senarii, Cic.: versus, Cic.: oratio humilis et abiecta (Ggstz. ...
accentio , ōnis, f. (accino), der starke Klang, ... ... Scip. p. 15, 15 Hold. ›acuti soni vehementius et citius percusso aëre pulsantur, et ubi nimius incitatiorque pulsus est, accentio vocitatur, succentio vero, cum lenior ...
īnsessor , ōris, m. (insideo), I) der Fahrgast, Passagier eines Schiffes, Iul. Val. 1, 1. – II) der Besetzer, viarum, Wegelagerer, Symm. epist. 2, 48.
prōsālis , e (prosa), prosaisch (Ggstz. metricus), dictio, Cassiod. de art. ac discipl. liber. litt. c. 1. p. 529 (a) ed. Garet.
persalsē , Adv. (persalsus), in äußerst witzigem Tone, pers. et humaniter gratias mihi agit, Cic. ad Q. fr. 2, 13 (15. a), 3.
Buchempfehlung
Anselm vertritt die Satisfaktionslehre, nach der der Tod Jesu ein nötiges Opfer war, um Gottes Ehrverletzung durch den Sündenfall des Menschen zu sühnen. Nur Gott selbst war groß genug, das Opfer den menschlichen Sündenfall überwiegen zu lassen, daher musste Gott Mensch werden und sündenlos sterben.
86 Seiten, 5.80 Euro