perēmptālis , e (peremptus v. perimo), zum Vernichten-, Aufheben gehörig, fulmina, die das durch frühere Blitze Verkündete aufheben (Ggstz. attestata, die es bestätigen), Sen. nat. qu. 2, 49, 2; vgl. Fest. 214 ...
synemptōsis , is, f. (συνέμπτωσις), die Übereinstimmung od. Gleichheit der Form (gramm. t.t.), Prisc. 18, 269.
perēmptōriē , Adv. (peremptorius), entscheidend, unumstößlich, Claud. Mam. de stat. anim. 3, 1 u.a. Eccl.
attemptātio , s. attentātio.
omoeoptōton , s. homoeoptōton.
in-ausus , a, um (in u. audeo), ... ... intractatum sceleris dolive fuisset, Verg.: nil linquere inausum quae potui infelix, Verg.: nil intemptatum Selius, nil linquit inausum, Mart.: quid enim per hos dies inausum intemeratumve ...
at-tēstor (ad-tēstor), ātus sum, āri, I) ... ... 4, 12, 3: attestata fulgura, die, die vorausgegangene bestätigten (Ggstz. peremptoria), Sen. nat. qu. 2, 49, 2. Paul. ex Fest. ...
redēmptūra , ae, f. (redimo), die Übernahme einer Sache, die Pachtübernahme, redempturis auxisse patrimonia, Liv. 23, 48, 10: mercaturas redempturasque facere, Ulp. dig. 14, 3, 5. § 2.
potis , pote ( altindisch páti-ḥ, Herr, Besitzer, griech ... ... quam Romae esse maluisset, Cic.: emori potius quam servire praestaret, Cic.: ut puerum praeoptares perire potius, quam etc., Ter. – B) Superl. potissimum , ...
prae-opto , āvī, ātum, āre, I) lieber wollen, nemo non illos sibi, quam vos, dominos praeoptet, Liv. ... ... .: suas leges Romanae civitati, Liv.: otium urbanum militiae laboribus, Liv. – / praeoptarit dreisilbig, Catull. 64, 120.
perēmptōrius , a, um (peremptor), I) tötend, tödlich, ... ... nötigend, unvermeidlich, peremptorisch, edictum, exceptiones, ICt. – III) = peremptalis (w. s.), fulmen, Serv. Verg. Aen. 8, 429.