... .: a) usus et fructus, usus fructusque, häufiger asyndet. usus fructus, die ... ... affert ad navigia facienda, Cic.: esse usui civitati, Cic.: ne cui usui esset Romanis, Caes.: ut ... ... . tamdiu vobis cordi sumus quamdiu usui, Sen. rhet.): magno usui esse, Cic.: ex usu esse, Ter. u. Cic.: ...
1. Asia , ae, f. (Ἀσία), ... ... Aen. 1, 385: später Asia maior (im Ggstz. zu Asia minor) gen., Iustin. ... ... den Römern gewöhnlichsten Sinne, die röm. Provinz Asien, quae proprie vocatur Asia (Ἀσία ...
... .: quaevis mallem (causa) fuisset, quam ista, quam dicis, Cic.: ista, quae dicitis, Cic. – ... ... – mit tuus verb., iste tuus vates, Ov.: tuus iste frater, Petron. – / Archaist. Genet. isti, in der Verbindung isti modi, *Acc. tr. 136 ...
... A) im allg.: age asta; mane, audi, Pacuv. fr.: asta et Athenas contempla, Enn. fr.: asta, ut consuetus es puer olim, Plaut.: erus stupidus astat, ... ... Plaut. capt. 637: cave ne cadas; asta, Plaut. most. 324: v. Lebl., squamae ...
Īsis , idis, f. (Ἶσις), ägyptische ... ... Serv. Verg. georg. 3, 152: Akk. Isem, Corp. inscr. Lat. 6, 8707 (vgl. Serapem ... ... a, um (Ἰσιακός), zur Isis gehörig, isisch, coniectores, ...
ēsca , ae. f. ( zu edo), I) ... ... Petron. u. Mart. – übtr., esca est meretrix, Plaut.: voluptas esca malorum, Cic., u. voluptates corporis illecebrae et escae malorum, ... ... – b) der Zunder, Isid. 17, 10, 18. Commodian. apol. 73 ...
1. Issa , ae, f. (Ἴσσα), ... ... ium, m., die Bewohner von Issa, die Issäer, Liv. – B) Issaeus ... ... Liv.: Plur. subst., Issaeī, ōrum, m., die Einw. von Issa, die Issäer, Liv. ...
Ossa , ae, f., wie im Griechischen [m. nur Ov. met. 1, 155] (Ὄσσα), sehr ... ... , Ov.: saxa, Ps. Verg.: rupes, Lucan.: Ossaei bimembres, die am Ossa hausenden Zentauren, Stat.
1. Asta , ae, f. (Ἄστα), ... ... Gades, röm. Kolonie mit dem Beinamen regia, j. Mesa de Asta, Liv. 39, 21, 3. Mela, 3, 1, 4 ... ... , e, aus od. von Asta, astensisch, ager, Liv. 39, 21 ...
1. istō , Adv. (iste), I) dahin, dorthin, ... ... Briefen der Empfänger des Briefes, befindet), isto intro abire, Plaut.: isto venire, Cic.: isto proficisci, Planc. in Cic. ep.: isto excurrere, Plin. ep.: isto usque penetrasse, Plin. ep. ...
ōsus , a, um (odio), a) aktiv, ... ... zuwider, Plaut. Amph. 900: osus eum morum causā fuit, er haßte ihn, Gell. 4, 8, 3: quosdam (reges) minus aut magis osos veritatem, *Sen. suas. 1, 5 ...
ōsor , ōris, m. (odi), der Hasser ... ... ex Fest. 196, 5), uxoris. Plaut. asin. 859: mulierum, Plaut. Poen. prol. 74: sanguinis humani, Auson ... ... osores et amatores quorundam hominum deos fingere, Apul. de deo Socr. 12: osor quoque nec amicus virtutum ...
Oscī , ōrum, m., die Osker, eine Völkerschaft in Kampanien ... ... , Varro LL.: ludi, eine scherzhafte Art Schauspiele, Cic. – Adv. Oscē (altlat. Obscē), oskisch, nach Art der Osker, Fest ...
asso , āvī, ātum, āre (assus), trocken braten, schmoren, assare in craticula (Rost), Apic. 7, 264 u. 8, 362: iecur porcinum, Apic. 2, 40: in omento assabis, Apic. 2, 42: cum sim paratus ...
1. astu ( asty ), nur Akk. u. Abl. astū, n. (ἄσ ... ... Alc. 6, 4: in astu, quod appellatur, se conferre, Cic. de legg. 2, 5: accedere astu, Nep. Them. 4, 1: in asty et portum Piraeum ducti sunt salientes, ...
Osca , ae, f., Stadt in Hispania Tarrac., ... ... eine Art spanischer Silbermünze, die zu Oska schon vor der Römer Zeit geprägt wurde, Liv. – Plur. subst., Oscēnsēs, ium, m., die Einwohner von Oska, die Oscenser, Caes.
... carnium, Salv. adv. avar. 2, 5: esui condi, Varro: esui dare (alci), Cels.: esui et potui esse, Gell.: lecto strato matellam, lucernam, ceteras res esui usuique prae se portant, Varro: esum et potum eximas, Tert.: carnium esum repudiant, Hieron.: ab ...
1. Ēsus (Hēsus), ī, m., eine Gottheit der Gallier, die mit Menschenblut versöhnt wurde u. von vielen irrig für den Mars der Römer gehalten wird, Lact. 1, 21, 3. Corp. inscr. Lat. 13, 3026 b , ...
esox , ocis, m., ein Fisch, wahrsch. der ... ... 325 lesen will; die Ausgg. isox). Sulp. Sev. dial. 2 (3), 10, 4. Paul ... ... vit. S. Mart. 5, 675. Prisc. de accent. 34. Isid. 20, 2, 30 (codd. isoce ...
āsma , atis, n. (ᾆσμα), der Gesang, das Lied, Mar. Victorin. art. gr. 4. 3, 6. p. 161, 16 K. u.a.
Buchempfehlung
Autobiografisches aus dem besonderen Verhältnis der Autorin zu Franz Grillparzer, der sie vor ihrem großen Erfolg immerwieder zum weiteren Schreiben ermutigt hatte.
40 Seiten, 3.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Für den dritten Band hat Michael Holzinger neun weitere Meistererzählungen aus dem Biedermeier zusammengefasst.
444 Seiten, 19.80 Euro