ad-aggero , āvī, ātum, āre, anhäufen, terram bene, Cato r.r. 94: terram circa arborem, Col. 5, 11, 8: circa positas (ulnos) pedes ternos undique e solido, Plin. 17, 77: terra adaggerata Nilo, durch ...
aggestio (adgestio), ōnis, f. (aggerere), das Anhäufen, dah. konkret = der angehäufte Schlamm, Sand usw., die Anschlämmung, der Ansatz, Pallad. 2, 13, 3 u. 12, 15, 3. ...
in-crēbro , āvī, āre, anhäufen, noctes, Plaut. truc. 50. Vgl. E. Hauler in Wölfflins Archiv 5, 578.
con-tumulo , āvī, ātum, āre, I) hügelförmig anhäufen, Plin. 10, 100. – II) mit einem Grabhügel bedecken, bestatten, fragmenta aggestā humo, Mart. 8, 57, 4: im Passiv, contumulari patriā humo od. ...
acervātio , ōnis, f. (acervo), das Anhäufen, saporum (Ggstz. cibus simplex), Plin. 11, 282: illa (corpora) constant aut nexu aut acervatione, ut puta funis, frumentum, Sen. nat. qu. 2, 2, 3.
per-celebro , āvī, ātum, āre, I) sehr häufig tun, anhäufen, mala, Arnob. 2, 43. – II) insbes., etwas oft im Munde führen, im Pass. = im Munde der Leute umhergeboten werden, im ...
con-curro , currī ( selten cucurrī), cursum, ere, ... ... v. flüssigen Stoffen, wohin zusammenfließen, wo sich ansammeln, -sich anhäufen, concurrens eo materia, Cels.: si in stomachum quaedam biliosa concurrunt, Cels ...