imāgo , inis, f. (vgl. aemulus), das ... ... als Werk der Plastik od. der Malerei: a) im allg.: imago ficta alcis, Büste, Cic.: imago picta, Gemälde (Porträt), gemaltes Brustbild, ...
fātus , ūs, m. (for), I) das Reden ... ... das Orakel, Deliaco fatu, Mart. Cap. 1 § 24: ficta fatu, falsche Orakel, Sidon. epist. 9, 13, 5. v. ...
ostēnsio , ōnis, f. (ostendo), das Zeigen, Sehenlassen, Apul. met. 3, 9. Aquil. Rom. § ... ... Tert. adv. Marc. 5, 11. Interpr. Iren. 2, 14, 8: ficta pacis, Hieron. epist. 82, 8.
flōsculus , ī, m. (Demin. v. flos), das ... ... A) eig.: herbarum flosculi, Cassian. de incarn. Chr. 7, 5: ficta omnia tamquam flosculi decĭdunt, Cic. de off. 2, 43. – im ...
argūmentum , ī, n. (arguo), die Veranschaulichung = das, ... ... Veranschaulichung zu bringen, I) die Darstellung, Erzählung, argumentum est ficta res, quae tamen fieri potuit, Cic.: hoc erit tibi argumentum semper in ...
impudenter , Adv. (impudens), schamlos, unverschämt, ungebührlich, ... ... Cic.: uti verbo non imp., Cic.: quae tanta res est, ut imp. ficta sit, Liv.: Compar., multo impudentius dicere, Cic. ep. 9, 22, ...
prosōpopoeia , ae, f. (προςωπο ... ... 959;ιΐα), die Prosopopöie, Personendichtung, rein lat. ficta personarum inductio, auch personae effictio, auch bl. deformatio, effiguratio, ...
rēs , reī, f. (altind. ras, Gut, Besitz ... ... rerum geritis? Plaut. u. Catull.: abdita rerum, Verborgenes, Hor.: ficta rerum, Schnurrpfeifereien, Hor.: dum ita rerum habet, Tert adv. Val. ...
vōx , vōcis, f. (altind. vak, Stimme, Sprache ... ... viva, Cic.: vox publica, der Ausdruck der öffentlichen Meinung, Vell.: vox ficta, Lüge, Ov.: unā voce, einstimmig, Liv.: dico Epicurum non ...
dūco (altlat. douco), dūxī, ductum, ere (gotisch ... ... 78. p. 72 ed. min.), qui se regem esse ducebat, Cic.: illa ficta esse ducimus, Cic.: equidem ego fabulam fictamque rem esse ducebam, Liv.: quae ...
dūrē u. dūriter , Compar. dūrius , Superl. ... ... , Hor. – in der Poesie, sicuti sunt quaedam alia ab illustribus poëtis ficta dure et rancide, Gell. – II) übtr.: 1) plump, ...
... ficti, Ov.: cotidie aliquid de me ficti adferebat, Cic. Sest. 133: ficta rerum, Schnurrpfeifereien, Hor. sat. 2, 8, 83: ficta loqui, Ov. met. 1, 771 u. 8, 614: ficta voluptatis causā sint proxima veris, was du ...
2. dē-cido , cidī, ere (de u. cado), ... ... decidat oliva, Plin.: im Bilde, vera gloria radices agit atque etiam propagatur; ficta omnia celeriter tamquam flosculi decidunt, Cic. de off. 2, 43. – ...
propior , neutr. propius, Genet. ōris, Superl. proximus ... ... ähnlich, mit Dat., id habendum est antiquissimum et deo proximum, Cic.: ficta proxima veris, Hor.: proxima maiorum gravitati civitas Spartana, Val. Max.: proxima ...
re-linquo , līquī, lictum, ere, I) zurücklassen ... ... omnia, Ter.: orationes, Cic.: scripta posteris, Quint.: scriptum in Originibus, Cic.: ficta, Ov. – b) bildl.: sibi hanc laudem, Ter.: memoriam, ...
com-perio , perī, pertum, īre (vgl. peritus, periculum ... ... Romam comperisset (gefunden hätte), Eutr. 2, 12: omnia falsa atque insidiose ficta comperta sunt, Cic. Mil. 67. – β) m. Acc. ...
sus-pendo , pendī, pēnsum, ere, aufhängen, I) ... ... c) in Ungewißheit setzen, -lassen, iudicum animos, Quint.: animos fictā gravitate, Ov.: alqm exspectatione, Plin. ep.
conquīro , quīsīvī, quīsītum, ere (con u. quaero), ... ... deinde secundas earum rerum, quae etc., Cic.: omnium factorum historiam, Cic.: vitia ficta conquisitaque, Cic.: figurae conquisitae, weithergeholte (Ggstz. obviae dicenti), Cic. ...
inductio , ōnis, f. (induco), I) das Hineinführen ... ... , 1, 11. § 32. – 2) als Redefig.: α) personarum ficta ind. = προςωποποιία, die erdichtete Einführung von Personen, die ...
simulātio , ōnis, f. (simulo), der angenommene Schein ... ... der war, dessen Maske er angenommen hatte, Liv. – absol., sim. ficta, Cic.: ex omni vita simulatio dissimulatioque tollenda est, Cic.: nihil ut opus ...
Buchempfehlung
Demea, ein orthodox Gläubiger, der Skeptiker Philo und der Deist Cleanthes diskutieren den physiko-teleologischen Gottesbeweis, also die Frage, ob aus der Existenz von Ordnung und Zweck in der Welt auf einen intelligenten Schöpfer oder Baumeister zu schließen ist.
88 Seiten, 4.80 Euro
Buchempfehlung
1799 schreibt Novalis seinen Heinrich von Ofterdingen und schafft mit der blauen Blume, nach der der Jüngling sich sehnt, das Symbol einer der wirkungsmächtigsten Epochen unseres Kulturkreises. Ricarda Huch wird dazu viel später bemerken: »Die blaue Blume ist aber das, was jeder sucht, ohne es selbst zu wissen, nenne man es nun Gott, Ewigkeit oder Liebe.« Diese und fünf weitere große Erzählungen der Frühromantik hat Michael Holzinger für diese Leseausgabe ausgewählt.
396 Seiten, 19.80 Euro