in-cūso , āvī, ātum, āre (in u. causa), jmd. od. etw. beschuldigen, sich über jmd. od. etw. beschweren, alqm, Caes.: alqm graviter ob defectionem, Liv.: alqm probri, Plaut.: alqm luxus et ...
incūsātio , ōnis, f. (incuso), die Beschuldigung, Cic. de or. 3, 106. Donat. Ter. Andr. 5, 4, 7 u. Phorm. 2, 3, 12.
incūsātor , ōris, m. (incuso), der Ankläger, Cod. Iust. 12, 36, 18. § 8.
incūsātīvus , a, um (incuso), anklagend, als gramm. t. t., subst. incūsātīvus, ī, m. (sc. casus), der Akkusativ, Diom. 314, 16.
incūsābilis , e (incuso), beschuldigenswert, im Compar. incusabilior, Tert. ad nat. 1, 12. – Adv. incūsābiliter , Gelas. epist. 1, 17.