iūro , āvī, ātum, āre (2. ius), das Recht durch Schwur bekräftigen ... ... (beim) Iovem deosque penates me ea sentire quae dicerem, Cic.: ossa tibi iuro per (bei) matris... me tibi ad extremas mansurum tenebras, Prop.: ...
ē-iūro u. (mit verkürzter Stammsilbe) ē-iero , āvī, ātum, āre, abschwören, griech. εξόμνυμαι, I) als gerichtl. u. publiz. t. t., etw. abschwören, sich eidlich von etwas lossagen ...
iūror , ātus sum, ārī = iuro, schwören, quod fui iuratus feci, Plaut.: quid iuratus sit ... ... Lucan., Claud. u. Stat. ist es das Passiv von iuro, s. iūrono. II, B u. C.
2. ad-iūro , āvī, ātum, āre, I) zu einem Schwur noch schwörend hinzufügen, ut praeter commune omnium iusiurandum haec adiurarent, Liv. 43, 14, 5. – II) etw. zuschwören, beschwören = eidlich versichern od ...
pēiero u. periero u. urspr. Form per-iūro , āvī, ātum, āre, falsch schwören, meineidig sein, zuw. auch (bei Plaut.) übh. falsch aussagen, lügen, α) Form peiero, Cic. ...
dē-iero (dē-iūro), āvī, ātum, āre (de u. iuro), einen hohen Eid ablegen, -leisten, sich vermessen, clamat et deierat, Cornif. rhet.: Bacchis deierat persancte, Ter.: deier. per genium alcis (Caesaris ...
ab-iūro , āvī, ātum, āre, eidlich ableugnen, abschwören, pecuniam, Plaut.: munusculum, Cic.: abiuratae rapinae, Verg.: abi. creditum, Sall. – / Archaist. abiurassit = abiuraverit, Plaut. Pers. 478.
in-iūro , āvī, āre, einschwören, den Eid (auf das Gesetz als Richter) ablegen, Corp. inscr. Lat. 6, 10298, 17; vgl. Rudorff u. Mommsen Zeitschr. für gesch. Rechtsw. 15, 267 u. ...
ex-iūro , āvī, āre, eidlich erhärten, Plaut. fr. bei Non. 105, 22.
dē-iūro , s. dē-iero /.
con-iūro , āvī, ātum, āre, zusammen schwören, I) im allg. = zugleich schwören, mitschwören, a) übh.: quae iurat, mens est: nil coniuravimus illā, Ps. Ov. her. 21, 135. – b) ...
iūrātor , ōris, m. (iuro), I) der Schwörer, Macr. sat. 5, 19, 21: falsus i., der Falschschwörer, ibid. – II) insbes., der Geschworene, a) beim Zensus, der vereidigte Begutachter ...
iūrātio , ōnis, f. (iuro), das Schwören, der Schwur, Macr. sat. 1, 6, 30. Tert. de idol. 21 u.a. Eccl.: Plur., temerariae iurationes, Augustin. serm. 308, 1.
1. iūrātus , a, um, Partic. v. iuro u. iuror, w. s.
per-iūro , s. pēiero.
coniero , s. con-iūro /.
iūrandum , ī, n. (iuro), der Schwur, der Eid, iurandum apponere ad alqm, den Eid vor jmd. ablegen, Ter. Andr. 732 Kl. u. Sp. – Plaut. cist. 502 wird jetzt ...
iūrārius , a, um (iuro), beim Schwure angerufen, Iuppiter, Corp. inscr. Lat. 6, 379.
iūrāmentum , ī, n. (iuro), der Eid, Amm. 21, 5, 7 u. ICt.: i. praestare (leisten), spät. ICt. – / Nach Donat. Ter. Andr. 4, 3, 13 im Vulgärlatein.
iūrātōrius , a, um (iuro), eidlich, cautio, Cod. Iust. 12, 19, 12.
Buchempfehlung
Ein alternder Fürst besucht einen befreundeten Grafen und stellt ihm seinen bis dahin verheimlichten 17-jährigen Sohn vor. Die Mutter ist Komtesse Mizzi, die Tochter des Grafen. Ironisch distanziert beschreibt Schnitzlers Komödie die Geheimnisse, die in dieser Oberschichtengesellschaft jeder vor jedem hat.
34 Seiten, 3.80 Euro