Nāso , ōnis, m. (nasus, eig. großnäsig), ein röm. Beiname, zB. der Ovidii, s. Ovidius.
clāmo , āvi, ātum, āre (vgl. calare, clarus), ... ... ) v. Menschen: ne clama, schrei nicht so, Ter.: eo (naso) magnum clamat (von Schnarchenden), Plaut.: clamabat flebatque simul, Ov.: cum ...
... Hieron.: pravus, Hor.: collisus, Sen.: naso clamare, schnarchen, Plaut.: naso auribusque mutilatis od. laceratis, Liv.: naso auribusque decisis, Liv.: ... ... illi nasumque abscīdisset, Sen.: pueros ingenuos Arimini sine oculis ac naso natos, Liv.: nasus ita locatus est, ...
pendeo , pependī, ēre (Intens. zu pendo), hangen, ... ... allg.: ab umero, Cic.: malo (Mastbaum) ab alto, Verg.: a naso, Mart. – ex arbore, Cic.: e poste, Ov.: ex umero, ...
dē-nāso , āre (de u. nasus), der Nase berauben, os alci, Plaut. capt. 604.
... aus dem bes. bekannt P. Ovidius Naso, der bekannte Dichter der Metamorphosen usw. zu Augustus' Zeit (geb. ... ... 93 u. 98. Sen. ep. 79, 5: der Beiname Naso, Ov. trist. 2, 119 u.a. Vgl. W. Teuffel ...
vigilāns , antis, PAdi. (v. vigilo), wachend, ... ... , Verg. Aen. 5, 438. Veget. mil. 1, 6: vigilanti stertere naso, Iuven. 1, 57. – II) insbes., wachsam = ...
video , vīdī, vīsum, ēre ( altindisch véda, ich weiß ... ... et descendere montibus ornos, Verg.: tum videres stridere secretā divisos aure susurros, Hor.: naso pol iam haec quidem videt plus quam oculis, Plaut.: caseus, qui vehementior ...
sub-eo , iī, itum, īre, I) unter ... ... folg. Infin., quae quotiens spectas subeat tibi dicere forsan ›quam procul a nobis Naso sodalis abest‹! Ov. – β) m. Acc.: subit animum regis ...
intro-eo , īvī, u. iī, itum, īre, ... ... Suet.: domum introitam esse, ICt.: m. in u. Abl., in naso, Cato: absol., portā, durch das Tor, Cic.: introit adulescens ...
re-linquo , līquī, lictum, ere, I) zurücklassen ... ... liegen lassen, lassen, a) eig.: alqm insepultum, Cic.: alqm exsanguem naso auribusque mutilatis, Liv.: tabellas vacuas, Quint. – b) bildl.: eum ...
cōn-sequor , secūtus sum, sequī, beifolgen, d.i. ... ... consecuta est, Curt. – v. Pers., et consecutus Sallustium Livius Tibullusque et Naso, Vell.: hunc Cethegum consecutus est aetate (der Zeit nach) Cato, ...
cupiditās , ātis, f. (cupidus), die Begierde, ... ... Demagogen (Ggstz. consilium principum, besonnene Überzeugung der usw.), Cic.: P. Naso ommi carens cupiditate, Cic.: quanto modestior illius cupiditas fuit, quam tua, Appi ...