nocēns , entis, PAdi. (v. noceo), I) ... ... innoxius), reus n., Cic. u.a.: homo nocens, Cels.: femina nocens, Ps. Quint. decl.: fac moriendo Antonium nocentiorem, Sen. rhet ... ... homo, Cic.: nocentissimus senex, Ps. Quint. decl. – subst., nocens, Cic., u. ...
in-nocēns , entis, Abl. gew. ente, unschädlich, 1) ... ... nschuldig = unsträflich, harmlos, unbescholten, rechtschaffen, uneigennützig (Ggstz. nocens u. bei Kirchenschr. Ggstz. peccator), homo innocens, Cic., innocentissimus, ...
nocenter , Adv. (nocens), schädlich, zum Schaden (Nachteil), Colum. 8, 2, 10. Cels. 5, 28, 11. Tert. apol. 14.
nocentia , ae, f. (nocens), die Verschuldung, Tert. apol. 40 u.a.
salūtāris , e (salus), zum Wohlsein-, Wohle-, Heile gehörig, heilsam, zuträglich, ersprießlich (Ggstz. nocens, mortifer, pestifer u. perniciosus), I) im allg.: a) absol.: α) v. Lebl.: ut quae mala perniciosaque ...
ēvidenter , Adv. (evidens), augenscheinlich, einleuchtend, offenbar, unverkennbar, ev. nocens, Val. Max.: ev comperire, Cels.: ev. paenitere, Liv.: clare atque ev. ostendere, Quint.: evidentius apparere, Iulian. dig. 18, 5, 5 pr.: evidentissime ...
iūdex , icis, m. (ius dicere = iudicare, s. ... ... so gut wie keine = schlechte R. haben, Cic.: se iudice nemo nocens absolvitur, Iuven.: omnes Quirites, inlicium visite huc ad iudices u. ite ...
spīritus , ūs, m. (spiro), der Hauch, ... ... (von den Soldaten, bei der Vereidigung), Veget. mil. 2, 5: nocens ille Spiritus, böse Geist, Lact. 4, 27, 12: Spiritus nigri ...
cōnsilium , ī, n. (consulo), der Rat, ... ... . Ggstz. casu (zufällig), zB. qui casu peccat... qui consilio est nocens, Phaedr.: qui me in consulatu non casu potius existimaret quam consilio fortem fuisse ...
manifēstus u. (altlat.) manufēstus , a, um (manus ... ... , bei etw. ertappt, etw. sichtbar verratend, nocens (Verbrecher), Ov.: uti eos (coniuratos) maxime manifestos habeant, überführen, ...