obstantia , ae, f. (obsto), I) das Davorstehen, terrae, Vitr. 9, 5, 4. – II) der Widerstand, ... ... Hinderung, das Hindernis, aëris, Vitr.: calculus liberatus ab obstantia, Vitr.
ā-mōlior , ītus sum, īrī, mit Anstrengung wegschaffen, ... ... eig.: haec hinc propere amolimini, Plaut.: am. obiecta onera, Liv.: am. obstantia silvarum, Tac.: manibus suis amoliri ac diruere omnia tyrannidis vestigia, Liv.: ...
ob-sto , stitī, stātūrus, āre, an od. ... ... umbra ignobilitatis a probatore obstitit, Apul. apol. 16. – Partiz. subst., obstantia silvarum amoliri, was in den W. hinderlich ist, wegräumen, Tac. ...
luctor , ātus sum, ārī (zu Wz. lug, biegen ... ... 15 (16), 12: lingua luctans loqui, Ov.: dum (spiritus) luctatur per obstantia atque intercisa vadere, Sen. nat. qu. 2, 17. – b) ...
re-gemo , ere, aufseufzen, interius graviter regemens, Ps ... ... per bifores regemunt cava buxa cavernas, Sidon. carm. 11, 123: susceptis regemunt obstantia telis scuta, Coripp. Ioann. 2, 231.
ē-luctor , ātus sum, ārī, I) intr. sich ... ... A) eig.: cum tot ac tam validae manus eluctandae essent, Liv.: obstantia, v. Nil, Sen.: nives, Tac.: locorum difficultates, Tac. – ...
claustrum , ī, n. (claudo), der Verschluß, ... ... . Riegel gelegt, Cic. – im Bilde, vitai claustra resolvere, Lucr.: obstantia claustra rumpere, Hor.: custodi claustra oris tui, Vulg. Mich. 7, 5 ...
trānsilio (trānssilio), uī u. (selten) iī u. ... ... hinübereilen, -laufen, -kommen, rates transiliunt vada, hüpfen hinüber, Hor.: obstantia freta, Plin. pan.: amnem, Flor. – 2) bildl.: a) ...