placor , ōris, m. (placeo), das Wohlgefallen, Vulg. Sirach 4, 13 u. 39, 23.
... uns anzieht, wobei man mit Vergnügen u. Wohlgefallen verweilt, also) ergötzliche Dinge (dah. auch = ... ... v. Pers.), Cic.: habere alqm in deliciis, an jmd. großes Wohlgefallen finden, seine Freude haben, Cic. u.a. (vgl. ...
faveo , fāvī, fautum, ēre (nach Bücheler Nbf. v. ... ... m. Dat., quorum honoribus agri ipsi prope dicam montesque faverunt, sahen mit Wohlgefallen auf usw., Cic. Planc. 20: altera (tellus) frumentis quoniam favet, ...
gaudeo , gāvīsus sum, ēre (aus *gāvideo, vgl. ... ... ;αϝίω, γαῦρος), froh sein, sich innerlich freuen, Freude-, Wohlgefallen-, Vergnügen finden (Ggstz. dolere, moleste ferre, contrahere frontem; ...
dē-lecto , āvī, ātum, āre (Intens. v. delicio ... ... noch unterhaltender, Cic.: ipse sibi assentatur et se maxime ipse delectat, hat Wohlgefallen an sich selbst, Cic.: cum otiosus sum, plane ubi delectem otiolum meum ...
al-lubēsco (ad-lubēsco), ere (ad u. lubet), ... ... met. 2, 10. – II) anfangen an etw. Wohlgefallen zu finden, m. Dat., aquis, Apul. met. 9, ...
bene-placeo , uī, itum, ēre, wohl gefallen, ... ... , 57 in. – u. subst., beneplacitum, ī, n., das Wohlgefallen, Belieben, Vulg. Ephes. 1, 9. Augustin. serm. 34, ...