sentus , a, um (sentis), dornig, rauh, holperig, nicht glatt, I) eig., v. Örtl.: loca senta situ, Verg.: loca senta, Ov.: vepres, Prud. – II) übtr., v. Pers., ruppig, struppig, ...
spīneus , a, um (spina), aus Dornen, dornig, vincula, Ov. met. 2, 789: frutices, Solin.: corona, Lact.
sentōsus u. sentuōsus , a, um (sentis), voll Dornen, dornig, sentosae viae, Paul. Nol. carm. 6, 310: sentosa nemorum frutecta, Fulg. myth. 1. praef. p. 6, 7 H.: agri sentosi, Acro Hor. ...
spīnōsus , a, um (spina), I) voll Dornen, dornig, stachelig, loca, Varro: arbor, Isid.: herbae, Ov.: folia, Plin.: animal, v. Igel, Schol. Iuven. – II) übtr., voll Dornen, a) ...
spīniger , gera, gerum (spina u. gero), Dornen od. Stacheln tragend, dornig stachelig, cauda pistricis, Cic. Arat. 178 (al. spinifera): stirpes, Prud. perist. 11, 120.
spīnifer , fera, ferum (spina u. fero), Dornen od. Stacheln tragend, dornig, stachelig, pruni, Pallad. poët. de insit. 81: rubus, Prud. cath. 5, 31.
spīnēsco , ere (spina), dornig werden, Mart. Cap. 6. § 704.
senticōsus , a, um (sentis), voller Dornen, dornig, terra solito senticosior futura promittitur, Iulian. b. Augustin. op. imperf. c. Iul. 6, 27: bildl., verba, Afran. com. 1: merces, Apul. flor. 18. ...
tribulōsus , a, um, Adi. m. Superl. (tribulus), ... ... Sidon. epist. 3, 2, 3. – II) bildl., dornig, rauh, spitz, stachelig, Sidon. epist. 4, 3, 2: ...
spīnōsulus , a, um (Demin. v. spinosus), etwas dornig, bildl., etwas spitzfindig, im Disputieren, Hieron. epist. 69, 2.
spīnulentus , a, um (spina), dornig, stachelig, Solin. 46, 4.