sēnsilis , e (sentio), empfindbar, sinnlich (Ggstz. insensilis), Lucr. 2, 888. – subst. sēnsilia, ium, n., sinnliche Dinge, Chalcid. Tim. 394 u. 350.
sēnsibilis , e (sentio), I) passiv = empfindbar, sinnlich, vox aëris actu sensibilis auditu (dem G.), Vitr. 5, 3, 6: quicumque voluptatem in summo ponunt, sensibile iudicant bonum, Sen. ep. 124, 2. – subst., ...
sēnsibiliter , Adv. (sensibilis), empfindbar durch die Sinne (Ggstz. intellegibiliter), Augustin. solil. 1, 1, 3. Arnob. 7, 28 u.a. Eccl.