raucē , Adv. (raucus), heiser = kreischend, sonare, Serv. Verg. Aen. 9, 124: corvus strepitu vocis alias aves rauce ciet, Porphyr. Hor. ep. 1, 17, 50.
rāvio , īre (ravis), sich heiser reden, Plaut. Poen. 778 G. – Nbf. ravio, āre, Paul. ex Fest. 275, 4.
... durch Krankheit, fauces, Lucr. 6, 1187. – B) heiser durch Reden, Schreien: a) von leb. Wesen: ... ... Plaut. fr. bei Non. 164, 19. – causidici, sich heiser schreiende, Mart.: u. so rogatores, ...
raucio , rausī, rausum, īre (raucus), heiser sein, Praes. βραγχιᾷ, raucit, Gloss. II, 169, 17: Praes., Perf. u. Sup. bei Prisc. 10, 49 u. 53: Part. Fut. rausuro, Lucil. 567. ...
raucor , āri (raucus) = βραγχιῶ, heiser sein, Gloss. II, 459, 48. Not. Tir. 118, 39 a .
rāvulus , a, um (Demin. v. ravus), etwas heiser, Sidon. epist. 9, 13. carm. 2.
raucēsco , ere (raucus), heiser werden, ne raucescas, Plin. Val. 1, 2: Sallustianae Semproniae melos cantandi raucescit, Fulg. myth. 1. praef. p. 23 M.: quomodo raucescit vox (gallinae ovis incubiturae), Augustin. in psalm. 58. serm. ...
irraucus , a, um (in u. raucus), heißer, Plin. Val. 1, 2.
sub-raucus , a, um, etwas heiser, vox, Cic. Brut. 141. – neutr. adv., subraucum et lugubre strepens, Amm. 31, 16, 6.
raucisonus , a, um (raucus u. sonus), heiser klingend, dumpf tönend, raucisonoque minantur cornua cantu, Lucr. 2, 619: cantus cornicum, Lucr. 5, 1082: bombi, Catull. 64, 263.
ir-raucēsco , rausī, ere (in u. raucus), heißer werden, Cic. de or. 1, 259.
raucidulus , a, um (Demin. v. raucus), etwas heiser, cornix, Hieron. epist. 40, 2.
obraucātus , a, um (ob u. raucus), heiser geworden, Solin. 10, 13.
putrēdulus , a, um (putredo), heiser, voces, Amm. 22, 16, 16.
tēstū , indecl., u. tēstum , ī, n. ... ... insbes. zum Brotbacken (indem eine solche Schüssel über das Brot gedeckt u. mit heißer Asche überschüttet wurde), sub testu coquere, Cato: auch etwas heiß zu ...
rāvus , a, um (vgl. ahd. grāo, grāwēr, ... ... , Arnob. Vgl. Haupt opusc. 3, 346 sq. – II) heiser, Sidon. epist. 8, 11, 4 u. 8, 9, ...
... c) die Stimme = verdumpfen, heiser machen, myaces vocem obtundunt, Plin.: ipsa haec, si transit clausa ... ... dah. v. Redner, Schauspieler, obt. vocem (in dicendo), sich heiser reden, Cic. u. Liv. – d) den Magen, ...
obtūsus (obtūnsus), a, um, PAdi. (v. obtundo), ... ... u. Sil. – c) v. der Stimme = dumpf, heiser (Ggstz. clarus), vox, Quint. – u. von den ...
dī-rumpo (dis-rumpo), rūpī, ruptum, ere, zerreißen, ... ... Canini, ich habe mir fast (als Redner) die Lunge gesprengt, mich beinahe heißer geschrien, Cic. ep. 7, 1, 4. – u. medial, ...
sustento , āvī, ātum, āre (Intens. v. sustineo), ... ... aegre is dies sustentatur, man hielt kaum den Tag aus, es war ein heißer Tag, Caes. – β) in Krankheit, sustentavit aliquamdiu, Suet. ...
Buchempfehlung
Im Jahre 1758 kämpft die Nonne Marguerite Delamarre in einem aufsehenerregenden Prozeß um die Aufhebung ihres Gelübdes. Diderot und sein Freund Friedrich Melchior Grimm sind von dem Vorgang fasziniert und fingieren einen Brief der vermeintlich geflohenen Nonne an ihren gemeinsamen Freund, den Marquis de Croismare, in dem sie ihn um Hilfe bittet. Aus dem makaberen Scherz entsteht 1760 Diderots Roman "La religieuse", den er zu Lebzeiten allerdings nicht veröffentlicht. Erst nach einer 1792 anonym erschienenen Übersetzung ins Deutsche erscheint 1796 der Text im französischen Original, zwölf Jahre nach Diderots Tod. Die zeitgenössische Rezeption war erwartungsgemäß turbulent. Noch in Meyers Konversations-Lexikon von 1906 wird der "Naturalismus" des Romans als "empörend" empfunden. Die Aufführung der weitgehend werkgetreuen Verfilmung von 1966 wurde zunächst verboten.
106 Seiten, 6.80 Euro