ob-meritus , a, um, sich wohl verdient gemacht habend, Corp. inscr. Lat. 8, 3064: parentes optim. obmeritae (Dat.) fecerunt, ibid. 8, 3892.
... , Verg. – β) meritus, αα) aktiv = es verdient habend, würdig, meriti iuvenci, Verg. georg. 2, 515: ... ... ββ) passiv = verdient, billig, gerecht, rechtmäßig, im guten u. üblen Sinne, ... ... ut u. Konj., quid hic meruit (womit hat er es verdient), primum ut scelerata Drusus Libo ...