Lycōris , idis, Akk. ida, f., eig. Cytheris, Freigelassene ... ... des Dichters L. Kornelius Gallus (von diesem u. seinen Freunden usw. eben Lycoris gen.), Verg. ecl. 10, 1 sqq. Hor. carm. 1, ...
Sicoris , is, Akk. im, Abl. ī, m., ein Nebenfluß des Hiberus im tarrakon. Hispanien, der die Grenze zwischen den Ilergetae u. Lacetani bildete, j. Segre, Caes. b. c. 1, 40, 1; 1, ...
bicoris , e (bis u. cora), mit doppelter Sehe, pupula (Pupille), Chalcid. Tim. 243.
corissum , ī, n. = chama pitys, Plin. 26, 85.
scorīsco , s. corusco /.
in-decoris , e, unrühmlich, schmählich, v. Pers., Verg. u.a. – v. Lebl., vita, Acc. tr. 193: obitus (Plur.), Val. Flacc.
hypocorisma , atis, n. (ὑποκόρισμα), als gramm. t. t., das Verkleinerungswort, Deminutivum, Charis. 37, 9 u. 13.
scoriscātio , ōnis, f., s. coruscātio.
hypocoristicōs , Adv. (ὑποκοριστικῶς), in Deminutivform (rein lat per deminutionem), Fest. 286 (a), 3.
dux , ducis, c., (duco) der Führer, Leiter ... ... v. Stier, Widder, Ov.: armenti, v. Stier, Ov.: lanigeri pecoris, v. Widder, Ov.: u. so aries dux, Prop.: ...
iecur , Genet. iecoris u. iecinoris, n. ... ... bemerken, daß Varro u. Cicero iecoris, Livius iocineris (s. Alschefski u. Weißenb. Liv. 8 ... ... 5, 18. no. 5 iecinori zu schreiben ist), Plinius bald iecoris, bald iocineris, Valerius ...
1. āctor , ōris, m. (ago), I) der In-Bewegung-Getzer, Treiber, pecoris, der Hirte, Ov. her. 1, 95: habenae, Schleuderer, Stat. Ach. 1, 419. – II) der theatralisch ...
vadum , ī, n. (vado, āre), seichtes Wasser, ... ... Furt, I) eig. u. bildl.: a) eig.: fluminis Sicoris, Caes.: Rhodanus non nullis locis vado transitur, Caes.: exercitum vado transducere, ...
1. ab-dico , āvī, ātum, āre, etwas od. ... ... von sich weisen, verwerfen, abschaffen, ablegen, legem agrariam, Plin.: occulta dedecoris, Vulg.: aurum e vita, abschaffen, Plin.: antra abdicata soli, ...
cultor , ōris, m. (colo), der Bearbeiter, Pfleger ... ... , Liv.: terrae, Cic.: vitis, Cic.: vineae, der Weinbauer, Vulg.: pecoris, Viehzüchter, Sall. – B) prägn.: 1) absol., der ...
foetor (faetor, fētor), ōris, m. (foeteo), der ... ... cadaveris, Eutr.: oris, der riechende Atem, Plin.: Plur. fetores stercoris, Ven. Fort. vit. Radeg. 23. – II) übtr., das ...
im-memor , oris (in u. memor), uneingedenk, ... ... m. Genet., milites immemores sacramenti, unbekümmert um usw., Liv.: pristini decoris, Curt.: nec Romanarum rerum imm., Cic.: haud illa sui imm. umquam, ...
dē-decor , coris, verunzierend, verunehrend, entehrend, schändend, v. Pers., Sall. hist. fr. 3, 74 (91): alga, Auson. ep. 9, 5 (Schenkl liest decolor): vita, Stat. Theb. 11, 760.
in-cicur , cicoris, ungezähmt, wild (vgl. Paul. ex Fest. 108, 2), Pacuv. tr. 386.
in-decor , ōris = indecoris, Charis. 85, 27. Prisc. 6, 47.
Buchempfehlung
Vor dem Hintergrund einer romantisch idyllischen Fabel zeichnet der Autor individuell realistische Figuren, die einerseits Bestandteil jahrhundertealter Tradition und andererseits feinfühlige Persönlichkeiten sind. Die 1857 erschienene Bauernerzählung um die schöne Synnöve und den hitzköpfigen Thorbjörn machte Bjørnson praktisch mit Erscheinen weltberühmt.
70 Seiten, 5.80 Euro