Online-Bibliothek

īgnōscēns , entis, PAdi. (v. ignosco), verzeihend, versöhnlich, animus ignoscentior, Ter. heaut. 645.

īgnōscentia , ae, f. (ignosco), die Verzeihung, Interpr. Iren. 4, 15, 2: im Plur. b. Gell. 6 (7), 3, 47.

... sed ea (culpa) quin sit ignoscenda, Ter.: m. folg. si oder quod (daß), ... ... etc., Cic.: absol., acceptā iniuriā ignoscere quam persequi malebant, Sall.: ignoscendi ratio, das Verzeihen, Cic.: ignoscendo populi Romani magnitudinem auxisse, Sall ...

frāternē , Adv. (fraternus), brüderlich, wie ein Bruder, ... ... , Hieron. epist. 58, 5: huic tu epistulae non fraterne scriptae fraterne debes ignoscere, Cic. – II) übtr. = innig, herzlich, ab alqo amari ...

cōn-fiteor , fessus sum, ērī (con u. fateor), ... ... (Ggstz. infitiari), I) eig.: 1) im allg.: ignosce, orat confitetur purgat, Ter.: hic ego non solum confiteor, sed etiam profiteor ...

pōstulātio , ōnis, f. (postulo), die Forderung, ... ... Gesuch, Anliegen, I) im allg.: aequa et honesta, Cic.: ignoscendi, Bitte um Verzeihung, Cic.: concedere postulationi alcis, Cic., Ggstz. ...

īgōnscenter , Adv. (ignoscens), versöhnlich, Donat. Ter. adelph. 1, 1, 28.

... . Pseud. 988: nam et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus, Ter. heaut. 218: u. so prüfen u ... ... , adeste aequo animo et rem cognoscite, Ter.: aequum est vos cognoscere atque ignoscere, si etc., Ter. – γ) v. Sachwalter, eine zu ...

ōro , āvī, ātum, āre (ōs, oris), sich ... ... (vgl. 11, 350). – κ) ganz absol.: oro, obsecro, ignosce, Cic.: oremus, accusemus, gravius denique minitemur, Ter.: per genua (fußfällig ...

locus , ī, m. (Plur. loci einzelne Orte, ... ... der Raum in der Zeit, a) übh.: ignoscendi dabitur peccati locus, Ter.: inde loci, hierauf, Lucr.: interea loci, ...

culpa (altlat. colpa), ae, f., das ... ... omnis culpa sola in alqo, Ter.: haeret in alqo culpa crimenque, Cic. – ignoscere culpae minori, Petron.: incĭdere in hoc culpae genus non fraude, Cic.: inclinare ...

venia , ae, f. (vgl. venus, veneror), die ... ... patre) impetrare errori meo, Liv.: dare veniam et impunitatem, Cic.: petere veniam ignoscendi, Cic.: pacem veniamque impetrare a diis, Liv., a victoribus, Liv.: rogare ...

aequus (aecus), a, um, Adj. m. Compar. ... ... facere aequum, Plaut.: meist m. Acc. c. Infin., aequum est vos ignoscere, Ter.: tibi me est aequum parēre, Verg.: aequum esse eum et officio ...

curvus , a, um (vgl. κυρτός, gekrümmt), ... ... n., das Krumme (Ggstz. rectum), sprichw., curvo dignoscere rectum, Hor. ep. 2, 2, 44: curva corrigere, Krummes gerade ...

ac-cūso (accusso), āvī, ātum, āre (ad u. ... ... zB. quod me saepe accusas, cur hunc meum casum tam graviter feram, debes ignoscere etc., Cic.: qua in re primum illud reprehendo et accuso, cur in ...

hostis , is, c., (got. gasts, ahd. ... ... Schiffe kommt, Cic.: cives, hostes iuxta metuere, Sall.: impransus non qui civem dignosceret hoste, Hor.: Pompeius saepius cum hoste conflixit, quam quisquam cum inimico concertavit, ...

fateor , fassus sum, ērī ( zu fari, φατίζω), I) ... ... Cic.: in fatendo lenis et summissa (vox), Quint.: ad fatendum impulsus, Quint.: ignosce fatenti, Tibull.: da veniam fasso, Ov. – parenthet., fateor, ...

con-cēdo , cessī, cessum, ere, sich aufmachend, Platz machend ... ... , Cornif. rhet.: absol., dat tibi iustam excusationem, prope ut concedendum atque ignoscendum videatur, Cic. 2) v. tr.: a) überlassend, zugestehend ...

ob-struo , strūxī, strūctum, ere, I) entgegenbauen, - ... ... Sil. 17, 84: ut si laedere quemquam instituisset, nec exorari posset nec ad ignoscendum erroribus inclinari, ideoque aures eius non cerā sed plumbis videbantur obstructae, Amm. ...

clēmēns , entis (viell. zu clināre, also ›geneigt‹), ... ... interpres, Liv.: dominus non minus severus quam facilis et clemens, Suet.: clementi animo ignoscere, Plaut.: animo benigno in illam et clementi fui, Ter.: etsi satis clemens ...