... im allg.: cum flamma vitio virentium lignorum crepat, Sen.: effusa flamma pluribus locis reluxit, Liv.: flammam concipere, Feuer fangen, Caes ... ... der Glanz, galea flammas vomens, Verg.: stant lumina flammā, Verg.: rubrā suffusus lumina flammā, Ov.: fl. purpurae, Plin ...
flammātus , ūs, m. (flammo), das Verbrennen = φλέξις, Gloss. II, 472, 20.
efflammāns , antis (ex u. flammo), aufflammend, aufleuchtend, stellae, Mart. Cap. 2 § 207.
flammātrīx , trīcis, f. (flammo), die Entflammerin, entflammend, Mart. Cap. 5. § 428.
īnflammātio , ōnis, f. (inflammo), I) das ... ... imperium quodam quasi diluvio et inflammatione corripuit, Flor. 4, 2, 3. – übtr., animorum, ... ... = die Entzündung, oculorum, Cels.: aurium, Plin.: aurium inflammationes doloresque, Cels.: inflammationem excitare, Cels.: inflammationem levare, Cels.: inflammationes discutere, Plin.
īnflammātrīx , trīcis, f. (inflammo), die Entflammerin, Entzünderin, übtr., Amm. 14, 1, 2: Plur., Mamert. grat. act. 3, 3.
flammābundus , a, um (flamma), flammend, Mart. Cap. 1. § 90.
īnflammanter , Adv. (inflammo), entflammend, glühend, Gell. 10, 3, 13.
difflammātio , ōnis, f. = deflagratio, Gloss. IV, 438, 26.
... ), I) intr. flammen, brennen, fenum flammans, Prop.: flammantia lumina, blitzende, Verg. ... ... 1) eig.: quaecunque igni flammata cremantur, Lucr.: fax nubila flammans, Val. Flacc.: ignes ... ... – 2) übtr.: vulgum donis laudumque cupidine flammat, Sil.: flammatus amore, Val. Flacc. – omnes exercitus flammaverat ...
ē-lūceo , lūxī, ēre, hervorleuchten, hervorstrahlen, I) eig.: erat is splendidissimo candore inter flammas elucens circulus, Cic. de rep. 6, 16: illa flamma, quae ex L. Marci capite eluxit, Val. Max. 1, 6, ...
re-lūceo , lūxī, ēre, zurückleuchten, -strahlen, -scheinen, ... ... una modo caput ornans stella relucet, Cic. poët.: freta igni relucent, Verg.: flamma relucens, Liv.: latissimae flammae altaque incendia relucebant, Plin. ep.: clarissima lumina et ex disposito relucentia, Sen ...
ruber , bra, brum (altind. rudhirás, griech. ε ... ... rot, gerötet, rot gefärbt, rot glühend, I) im allg.: flamma, Ov.: sanguis, Hor.: sal, Plin.: crine ruber (homo), Mart.: ...
vēlōx , ōcis (vgl. vēles), schnell, geschwind, rasch ... ... Verg.: iaculum, Verg.: amnis, Lucan.: Athesis, Claud. u. Sidon.: flamma, Lucr.: toxicum, schnell wirkend, Hor.: venenum, Gell.: arbor, ...
1. in-cido , cidī, ere (in u. cado), ... ... I) von ungefähr: A) eig.: in foveam, Cic.: in flammas, Mart.: incidit saxum in crura, Cic.: si qua in oculos inciderint, ...
in-icio , iēcī, iectum, ere (in u. iacio), ... ... , Liv.: faces tectis od. castris, Flor. u. Tac.: viscera flammae, Quint.: manum foculo, Liv.: eo (= in eas naves) militibus iniectis, ...
sequāx , ācis, Abl. ācī (sequor), I) leicht ... ... wo eine Welle die andere drängt, eine auf die andere folgt, Verg.: flammae, Verg.: capreae, gern den Weinstöcken nachgehende, gern sie benagende, Verg.: ...
fulgur , uris u. oris, n. (fulgeo), I) ... ... od. blinkende Glanz, -Schein, der Schimmer, solis, flammai, Lucr.: galeae, Claud.: rapidum Aetnaeo fulgur ab igne iaci, Ov. – ...
prō-flo , āvī, ātum, āre, I) hervorblasen, flammas, Ov.: bildl., somnum toto pectore, Verg.: iras, Plin. – II) aufblasen, nares, Apul. met. 7, 13. – III) blasend auflösen, schmelzen, ...
fulvor , ōris, m. (fulvus), das Rotgelb, *Catull. 64, 100 B. (nach Ritschls Vorschlag): f. flammae, *Paul. ex Fest. 92, 20 (nach Bugges Vorschlag).
Buchempfehlung
Vor dem Hintergrund einer romantisch idyllischen Fabel zeichnet der Autor individuell realistische Figuren, die einerseits Bestandteil jahrhundertealter Tradition und andererseits feinfühlige Persönlichkeiten sind. Die 1857 erschienene Bauernerzählung um die schöne Synnöve und den hitzköpfigen Thorbjörn machte Bjørnson praktisch mit Erscheinen weltberühmt.
70 Seiten, 5.80 Euro
Buchempfehlung
Biedermeier - das klingt in heutigen Ohren nach langweiligem Spießertum, nach geschmacklosen rosa Teetässchen in Wohnzimmern, die aussehen wie Puppenstuben und in denen es irgendwie nach »Omma« riecht. Zu Recht. Aber nicht nur. Biedermeier ist auch die Zeit einer zarten Literatur der Flucht ins Idyll, des Rückzuges ins private Glück und der Tugenden. Die Menschen im Europa nach Napoleon hatten die Nase voll von großen neuen Ideen, das aufstrebende Bürgertum forderte und entwickelte eine eigene Kunst und Kultur für sich, die unabhängig von feudaler Großmannssucht bestehen sollte. Dass das gelungen ist, zeigt Michael Holzingers Auswahl von neun Meistererzählungen aus der sogenannten Biedermeierzeit.
434 Seiten, 19.80 Euro