multiplicātio , ōnis, f. (multiplico), I) die Vervielfältigung, Vermehrung, frugum, Colum. 3, 2, 5: quinariarum, Frontin. aqu. 34: temporum, Sen. ep. 12, 6. – II) insbes., als arithm. t. t. ...
multiplicātīvus , a, um (multiplico), zum Multiplizieren geeignet, multiplizierend, Boëth. in Porphyr. dial. 1. p. 27. Beda de num. tom. 1. p. 101.
multiplico , āvī, ātum, āre (multiplex), I ... ... tria, Auson. edyll. 11, 2. p. 129, 6 Schenkl: ter multiplicati quinquaginta fiunt centum quinquaginta, Augustin. serm. 252, 8. – / Partiz. Pers. im Compar., multiplicatior, Ambros. de off. min. 1, 31, 161.
fīo , factus sum, fierī (aus indogerm. *bhu-i ... ... t. t. der Arith., beim Rechnen herauskommen, pisces ter multiplicati quinquaginta fiunt centum quinquaginta, Augustin. serm. 252, 8. – / Archaist ...
ex-pleo , plēvī, plētum, ēre (ex u. *pleo ... ... Zahl belaufen auf usw., aurum, quod summam talenti Attici expleret, Liv.: sicut multiplicati sunt, cum ad quattuor quinque adiecti novem numerum expleverunt, Liv. – als ...
laterālis , e (latus, eris), die Seite betreffend, an der Seite befindlich, Seiten-, I) übh.: a) adi.: ... ... geom. p. 421, 10 Fr.: summa, ibid. p. 422, 14: multiplicatio, ibid. p. 423, 4.