mūtātio , ōnis, f. (muto), I) die ... ... Cic.: rerum humanarum, Liv.: m. subj. Genet., mutatione ementium, durch den W. der Käufer ... ... daß sie durch Kauf aus einer Hand in die andere übergingen, Tac.: mutatio inter me atque illum ut nostris fiat filiis, Plaut. capt. 366. ...
mūtātor , ōris, m. (muto), I) der Veränderer, varii m. circulus anni (= zodiacus), Lucan. 10, 212. – II) der Vertauscher, equorum, i.e. desultor, Val. Flacc. 6, 161: mercis Eoae, ...
mūtātus , Abl. ū, m. (muto), das Verändern, Vertauschen, Wechseln, Tert. de pall. 4.
mūtātūra , ae, f. (muto), der Geldwechsel, die Wechselzahlung, Nov. Maiorian. de curial. 4, 7. c. 1. § 14 u. 16.
ēmūtātio , ōnis, f. (emuto), die Umänderung, Quint. 8, 6, 51.
immūtātio , ōnis, f. (immuto), I) die Veränderung, die ... ... Vertauschung in der Rede, ordinis, Cic.: verborum, Cic.: faciebat barbarismos immutatione, cum c pro g uteretur, Quint. – II) insbes. als rhetor ...
dēmūtātio , ōnis, f. (demuto), die Veränderung, morum, Verschlechterung, Cic. de rep. 2, 7; außerdem Tert. de resurr. carn. 55 u.a. Eccl.
1. immūtātus , a, um (in u. mutatus), unverändert, Cic. de inv. 2, 162. – übtr., der Gesinnung nach, videt me immutatum, Ter. Andr. 242.
commūtātē , Adv. (commutatus v. commuto), verändert, auf veränderte Art (Ggstz. eodem modo), Cornif. rhet. 4, 54.
dēmūtātor , ōris, m. (demuto), der Veränderer, Tert. de resurr. carn. 32.
immūtātor , ōris, m. (immuto), der Veränderer, Oros. 7, 43, 6.
2. immūtātus , a, um, Partic. von immuto, w. s.
... Cic.: vicissitudines dierum ac noctium commutationesque temporum quadripertitae, Cic.: tempestatum conversiones commutationesque caeli, Cic.: crebrae commutationes aestuum, Caes. – in öffentlichen ... ... u. fortuna parvis momentis magnas rerum commutationes efficit, Caes.: civiles commutationes, Cic. – in den Verhältnissen ...
permūtātio , ōnis, f. (permuto), I) die ... ... Ausartung, Plin.: defensionis, Quint.: frequens permutatio est, Quint.: eius modi permutationem ordinis facere, eine solche V. ... ... recipiunt, Papin. dig. 30, 1, 51: similis si permutatio detur, Tausch (daß die Gattin für ...
mūtātōrius , a, um (muto), zur Vertauschung-, ... ... 22. – II) subst., mūtātōrium , iī, n., A) ein Wechselkleid, Umziehkleid, ... ... Hof, Curios. urb. u. Notit. reg. 1: procurator mutatorii, Corp. inscr. Lat. 6, 2101 ...
permūtātim , Adv. (permutatus v. permuto), umgekehrt, Boëth. inst. arithm. 2, 42. p. 138, 16 Fr.
submūtātio , ōnis, f. (submuto) = ὑπαλλαγή, die Vertauschung, Gloss. II, 463, 15.
commūtātus , ūs, m. (commuto), die Umwandlung, in commutatum venire, Lucr. 1, 795.
trānsmūtātio , ōnis, f. (transmuto), I) die Veränderung, a) übh., Vulg. epist. Iacobi 1, 17. – b) der Umzug, Itala Zach. 13, 1. – II) die Vertauschung, Versetzung ...
im-permūtātus , a, um (in u. permuto), unvertauscht, Boëth. in Aristot. categ. 2. p. 142.
Buchempfehlung
Die neunzehnjährige Else erfährt in den Ferien auf dem Rückweg vom Tennisplatz vom Konkurs ihres Vaters und wird von ihrer Mutter gebeten, eine große Summe Geld von einem Geschäftsfreund des Vaters zu leihen. Dieser verlangt als Gegenleistung Ungeheuerliches. Else treibt in einem inneren Monolog einer Verzweiflungstat entgegen.
54 Seiten, 4.80 Euro