vindicātio , ōnis, f. (vindico), I) als jurist. t.t., Anspruchsrecht, Zueignungsrecht, dah. auch die Eigentumsklage, intestatorum civium v. bonorum, Trai. in Plin. ep. 10, 84 (88): bonorum v. intestatorum ...
vindicātor , ōris, m. (vindico) = vindex, Charis. 50, 4 (ohne Beleg).
vindicātrīx , trīcis, f. (Femin. zu vindicator) = vindex, Charis. 50, 4 (ohne Beleg). – / Vict. Vit. 1, 35 liest Petschenig vindictrix.
... Cic.: facinus nemini lege concessum, sed fortasse adhuc in nullo vindicatum, Cic.: acerrime maleficia, Cic.: peccata, Liv.: quidquid peccatur maiestatis actione ... ... in socios, sed etiam in cives militesque nostros persaepe esse severe ac vehementer vindicatum, Cic.: vindicandum in eos non manu neque vi, ...
vindicium , iī, n. (vindex) = vindicatio no. II, Corp. inscr. Lat. 14, 2934. Vgl. Gloss. II, 289, 29 εκδίκησις, vindicium.
que (altind. ca, griech. τέ), dem folgenden ... ... vielmehr, und dagegen, non nobis solum nati sumus, ortusque nostri partem patria vindicat, Cic.; vgl. Seyffert Cic. Lael. 26. Fabri Liv. ...
spondeo , spopondī, spōnsum, ēre (griech. σπένδω, σπονδή,), ... ... verbürgen, Bürge sein, se quisque paratum ad spondendum Icilio ostendere, Liv.: ita vindicatur Virginia spondentibus propinquis, Liv.: hic sponsum (Supin.) vocat, Hor.: fraudator ...
inter-cipio , cēpi, ceptum, ere (inter u. capio), ... ... si me fata intercepissent, Quint.: interceptus (vom Tode überrascht) quoque magnum sibi vindicat locum, Quint. – 3) unterbrechen, abschneiden, a) eine ...