μαρμαρίζω , = μαρμαίρω , schimmern, glänzen; ἀκτῖνας ὄσσων μαρμαριζοίσας , Pind. frg . 88; πέτρα μαρμαρίζουσα , das marmorharte Gestein, D. Sic . 3, 12.
μαρμάρινος , = μαρμάρεος, τάφος , Auyt . 16 (VII, 649), aus Marmor; vgl. D. Sic . 17, 45.
μαρμαρῖτις , ιδος, ἡ, πέτρα , Marmorstein, Sp .
τειχό-πυργος , ὁ , ein Thurm in od. auf der Mauer mit einem Durchgange, E. M. v . ἀρμάριον .
μαρμάρεος , flimmernd, schimmernd (vgl. μαρμαίρω ), bes. vom Metallglanz ... ... 14, 273; μαρμαρέαις ἐν αὐγαῖς , Ar. Nubb . 287. Vgl. μαρμάρινος , mit dem es bei Sp . auch in der Bdtg glänzend, weiß ...